Laïs :: ''We zijn een genre op zich geworden''

Goddeau: In hoeverre hebben jullie intern discussies over dat al dan niet authentiek blijven?
Jorunn: "Gelukkig voor ons denken we daar ongeveer hetzelfde over en zijn er dus weinig echt zware woordenwisselingen. Wat we echter wél belangrijk vinden, is dat, als er in een melodie bijvoorbeeld een dans zit, we dat dan ook behouden en het ritme niet gaan uitvlakken. Onze teksten zijn ook echt folk, maar er hoeft voor ons niet in elk nummer een draailier of een accordeon gebruikt te worden. Eigenlijk is Laïs een genre op zich geworden."

Goddeau: Toen er nog maar net over een tweede plaat werd gesproken, lieten jullie wel eens vallen dat jullie de muziek duchtig wilden doen evolueren. De naam van Afro Celt Soundsystem werd daarbij veelvuldig gedropt. Uiteindelijk bleek Dorothea toch in het verlengde van jullie debuut te liggen, als het er al geen doorslagje van was.
Jorunn: "Uiteindelijk hebben we daar bewust, en ook wel een beetje onbewust, voor gekozen. We staan open voor heel wat dingen — we gebruiken bijvoorbeeld wat samples op het tweede album —, maar het moet ook heel nauwgezet gebeuren. Het is ook heel gemakkelijk om ergens een beat onder te steken: als ik Afro Celt Soundsystem hoor denk ik soms ook wel eens: ‘Nou, dit kan wel wat soberder.’ Voor onze tweede cd, onze eerste met onze eigen begeleidingsgroep, was het belangrijk te bewijzen dat wij een eigen geluid hebben en pas nu we dat hebben, kunnen we dingen uitproberen. Nu, dat kan altijd gebeuren, daarvoor hangt veel af van de producer waarmee je samenwerkt. Maar het is waar dat we daar op Dorothea niet te ver in zijn gegaan."

Goddeau: Hoe belangrijk is jullie begeleidingsgroep in de ontwikkeling van dat eigen geluid? Welke rol speelt gitarist Fritz Sundermann?
Jorunn: "Wij nemen de definitieve beslissingen met zijn drieën, maar zo cru is het niet in de praktijk want we voelen elkaar wel aan. Fritz is heel boeiend omdat hij al in veel genres actief is geweest en veel stijlen aankan. Dat maakt het boeiend om te combineren. Daarbij steekt hij heel veel energie in de groep en zo iemand hadden wij nodig. Hij is ook echt fan van Laïs: tijdens de a capella-nummers blijft hij meestal naast het podium kijken. Nu ja, hij is natuurlijk ook mijn vriend."

Goddeau: Sommige fans van het eerste uur namen het jullie kwalijk dat jullie met muzikanten gingen werken. Hoe belangrijk zijn die a capella nummers nog voor jullie?
Jorunn: "Die blijven heel belangrijk. We vinden het heel fijn om zowel a capella te zingen als onder begeleiding. Uiteindelijk is altijd zonder muzikanten zingen ook vervelend en veel te vermoeiend voor de stem. Ik kan je verzekeren dat je geen drie of vier concerten per week kunt spelen als je alleen a capella zingt. We zingen echt wel graag zo; We komen net terug van een weekje China en daar zongen we, op drie nummers met Fritz na, ook zonder begeleiding. Puur vocaal zingen is fantastisch. Het is ook de basis: de meeste nummers steken we eerst a capella in elkaar en pas dan komen de muzikanten erbij. Anderzijds is het ook heel boeiend om met muzikanten samen te werken, een eigen stijl uit te bouwen. Als het goed gemixt is en het geluid goed is, komt de driestemmigheid nog meer tot zijn recht met muziek erbij."

Goddeau: Hoe was het onthaal in China?
Jorunn: "Er zijn toch wel wat Chinezen komen kijken. Dat zijn heel maffe mensen trouwens: die kwamen ons vooral bezichtigen zoals in een dierentuin. Het leek wel alsof ze nog nooit jonge blanke vrouwen hadden gezien. Het vreemde is dat ze hun emoties heel erg wegstoppen, maar niet op dat gebied. Ze stonden ons echt aan te gapen en giechelend met hun vinger te wijzen. Ten langen leste went dat echter wel. Een vreemd, maar heel boeiend volk."

Goddeau: Hoe kun je in godsnaam al zingend discussiëren, zoals jullie tijdens de opnames van Dorothea zouden gedaan hebben?
Jorunn: "Ach, dat zijn maar spelletjes (lacht). Dat zijn geen mooie harmonieën. Zingen is gewoon een spel, je kunt dat gebruiken. Er zijn in de studio trouwens veel grappige dingen gebeurd. Dat is nog het leukste aan Laïs: dat we zo’n hechte groep zijn. Ook met de muzikanten, de manager, de advocaat… Met iedereen er rond eigenlijk. Dat is fantastisch want uiteindelijk is het onze werkomgeving en zelfs nog meer dan dat."