Lemon :: ''Zo tragisch is het allemaal niet''

En plots waren ze daar: met het wondermooie "Summer Ghosts (will I see you?)" stak Lemon de kop op om niet meer onder te duiken. Andere goede singles volgden en op dit eigenste moment heeft hun prima debuutplaat Magnetic de weg naar de winkel gevonden. Tijd voor promotie dus.

Goddeau: De wereld leerde voor het eerst van jullie bestaan toen jullie op een ‘Vers Geweld’-cd van Arid-drummer Steven Van Havere figureerden. Hoe kwamen jullie daar terecht?
Hans Vermeersch (zang/gitaar/piano): "Steven kende ons niet, maar hij was ons via via op het spoor gekomen. Na afloop van een repetitie, waar hij was komen luisteren, koos hij welk nummer hij wilde voor zijn Vers Geweld-plaat. Toen zijn we met hem als producer de studio ingedoken om dat op te nemen. Uiteindelijk heeft hij ook onze plaat geproduceerd."

Goddeau: Staan er nummers op Magnetic die al van die periode meegaan?
Joachim Mestdagh (gitaar): "Het oudste nummer dat er nog opstaat is "Decaf", maar ik weet niet of het zo oud is—"
Hans: "Dat moet je aan onze bassist vragen. Die is de archivaris: als ik een nummer niet meer kan spelen, is hij het die mijn geheugen moet opfrissen."

Goddeau: Hans, je gebruikt de naam Lemon naar verluidt al van kindsbeen af?
Hans: "De naam gaat al mee van toen ik een jaar of vijftien was, maar ik weet niet goed meer waar ze vandaan komt. Misschien was dat ten tijde van de opkomst van de Lemonheads. Neen, ik denk dat we die naam vooraf al gebruikten. De Lemonheads zijn bekend geworden toen wij de naam Lemon al gebruikten. We waren allemaal grote fans van Sugar en Lemon vonden we ook zoiets kort en krachtig, dat was de reden denk ik."

Goddeau: Om jullie demo onder de aandacht van EMI A&R-manager Guus Fluit te brengen, hadden jullie die in een doosje citroenen verpakt, dat helaas is gaan rotten.
Joachim: "Dat verhaal blijft ons achtervolgen."
Goddeau: Klopt het ook?
Hans: "Ja! We vonden dat we nog net iets meer moesten doen om onze demo te laten opvallen bij de twee platenfirma’s waar we ze naar toe hadden gestuurd, en dus hadden we die in een doosje citroenen verpakt. Maar jammer genoeg deden we dat eind juni, begin juli en Guus Fluit was dus op vakantie. En eigenlijk wist ik dat, want Steven had ons dat verteld. We hebben toen zijn vakantieadres gekregen, maar daar bleken ze hem niet te kennen, want dat pakketje kwam terug."
     "Het eerste pakketje heeft dus een week of twee, drie bij EMI gelegen en die citroenen zijn zo erg beginnen rotten dat het doosje waarin ze verpakt waren aangevreten was door het zuur. Gelukkig was de cd intact, die hebben ze gekopieerd en dan beluisterd. Bij de andere platenfirma hebben ze het gewoon weggesmeten, hoorden we achteraf."

Goddeau: Ik veronderstel dat Fluit jullie naam dus al wel gehoord had?
Joachim: "Steven zal hem wel getipt hebben."
Hans: "Fluit krijgt dagelijks heel wat telefoontjes met tips, maar Steven doet dat maar zelden. Het was één van de eerste keren dat hij zich achter zo’n project schaarde , in die zin dat hij een groep coachte en achteraf ook producete. In die twee jaar is hij enkel met ons bezig geweest, nu is hij met een ander groepje bezig dat heel goed schijnt te zijn."

Goddeau: Jullie tekenden bij EMI onder Parlophone, het Londense huis. Grote ambities?
Hans: "Sony is ook wel komen kijken, maar dat werd niets. Ik denk dat een platenfirma een verscheiden aanbod aan groepen probeert te creëren en omdat ze Arid al onder contract hadden, misschien minder geneigd waren om Lemon te tekenen. Bij EMI was er ruimte voor nog een alternatieve band naast Zornik."
     "Wat Parlophone betreft: ze vroegen ons op welk label we wilden zitten en als je dan ziet welke namen op dat label zitten — Radiohead, de Beatles,…— was de keuze snel gemaakt. In België maakt dat ook niet uit, bij welk sublabel je zit. In het buitenland is dat anders: Steven vertelde ons dat het in Amerika een heel verschil maakt of je bij Sony of bij Columbia zit: andere gebouwen, andere bedrijfscultuur,…"

Goddeau: Het blijft ook telkens lachen om te zien welk label de platenfirma op hun groepen probeert te plakken. ‘Tragipop’ maken jullie volgens jullie bio.
Joachim: "Ze hebben er al vreemdere dingen op geplakt. "Treurendewilgenpop" om er maar één te noemen. Zo tragisch vind ik het allemaal niet. Maar er dient nu eenmaal een naam op geplakt te worden die zo goed mogelijk omschrijft waar het over gaat. Nu, ze komt dus niet van ons, en eerlijk gezegd: ik zou het ook niet weten hoe ik onze muziek moet omschrijven."
Hans: "Dat is meestal de eerste vraag die ons gesteld wordt, om onze muziek te omschrijven. Ik moet het antwoord altijd schuldig blijven."