Levellers :: ''Drummers schrijven nu eenmaal geen songteksten''

"Ook met "One Way" hebben we geen haat-liefde verhouding. Het klopt dat we het niet altijd meer spelen — soms wel, soms niet — maar hoe zouden we het kunnen haten? Het is voorbij in twee minuten. Het hangt er echt vanaf: deze zomer speelden we een festival in België en toen hebben we het als derde bisnummer gebracht. Normaal spelen we nooit een derde bisnummer, maar ze lieten ons niet vertrekken."

"Vreemd genoeg gedijen we goed in verschillende werelden," stelt hij ook vast. "We speelden deze zomer op een nu-metal festival in de Engelse Midlands en het publiek reageerde fantastisch. Je kunt dan ook volledig voor het punky aspect gaan. Maar een tijd later hebben we ook een folkfestival gedaan. We hebben altijd al in onze eigen wereld geleefd en we komen overal graag."

"Het politieke in onze muziek is nog belangrijk, maar het wordt anders. Het wordt persoonlijker. Nu zijn het teksten van hoe ik op vijfendertig jarige leeftijd tegen de politiek aankijk, en dat is anders dan als vijfentwintigjarige. We zingen over hoeveel er veranderd is op persoonlijk vlak, en hoe weinig de buitenwereld geëvolueerd is."

"We voelen ons verwant met de anti-globalisten. We hebben een aantal van hun organisaties een kantoor gegeven in ons Metway-gebouw in Brighton. Vandaar organiseren ze acties, zetten ze informatiesites op, maken ze valse kranten….Maar ik denk niet dat wij net als Manu Chao op de betogingen in Genua zouden kunnen spelen. We kunnen niet zo goed vechten. Anderen zijn daar beter in."

Of er andere politiek geïnspireerde bands zijn waar ze verwantschap mee voelen? Ik suggereer de Manic Street Preachers. Chadwick, die het ganse interview lamlendig onderuit gezakt zat, reageert heftig. "Neen. Ik haat de Manic Street Preachers. We zijn ermee in oorlog. We kennen ze van toen ze lang geleden in ons voorprogramma speelden. Ze zijn helemaal geen politieke mensen. Ze hebben geen benul waarover ze praten: wat ze weten hebben ze uit romans, maar ze hebben geen benul van de realiteit. Een bende situationistische statementmakers, dat waren ze."

"Democratie: soms is het fantastisch en soms begrijp je waarom Mussolini het afschafte", zei Anthony Kiedis over de opnames van By the Way. Herkent hij het gevoel? "Democratie kan werken in een band. We delen ook alle royalties, zelfs al schrijft niet iedereen mee aan de songs. We maken iedereen gelijk, dan heeft niemand echt reden tot klagen. Maar je moet toegevingen kunnen doen. Niet iedereen kan ook evenveel werk doen. Het maakt me ook niet uit: ik zou nog steeds dezelfde hoeveelheid werk doen. Drummers just don’t write lyrics. (barst in lachen uit). Ik doe het sowieso, maar anders moet ik toch iemand betalen om te drummen. Dan heb ik liever een vriend met wie ik kan discussiëren over de songs dan iemand die alles goed vind als er maar op tijd gestort wordt. "Yeah, the lyrics are great. Whatever." Je weet wel wat ik bedoel."

En ja, het verhaal moet bevestigd: ooit stuurde Jeremy een doos uitwerpselen naar een recensent die Levelling the Land had afgekraakt. "Jaren later hebben we de journalist in kwestie over het incident geïnterviewd. Hij vond het hilarisch. En sindsdien heeft hij alles teruggenomen wat hij toen heeft gezegd. Omdat hij toen niet doorhad waar wij voor stonden. We krijgen tegenwoordig alleen maar goeie besprekingen van hem." (lacht)