Madrugada :: ''De rocktraditie neigt naar de donkere kant''

Deze zomer maakte "Blood Shot Adult Commitment" al een grote indruk op Werchter, als opener van de plaat zet het de toon. Grit (zand) verwijst naar een verhaal van Henry Miller over havenarbeiders: zelfs na hun dood krijgen de doodgravers hun handen — zwart van het zand waar ze mee werken — niet schoon. Het is een metafoor voor de dingen die onuitwisbare sporen nalaten in ons leven.

Even gruizig werd ook de sound van het album: het is de volgende stap in de zoektocht naar een intenser rockgeluid. En intens was ook de opnameperiode in de Berlijnse studio’s van Einstürzende Neubauten.
Sivert Høyem: "Spanningen in de groep zijn er altijd. Ook tijdens de opnames van onze vorige albums waren die er. Geroep en onrust zijn bij ons in de studio schering en inslag. Waarom het deze keer zo was weet ik niet, maar het was voor iedereen in de groep een erg moeilijke periode. En dat uit zich op het album: er zit een rusteloosheid in. Grit is het album dat tegelijkertijd het leukst was om te maken, maar ook het moeilijkst."
     "Je brengt als groep zoveel tijd samen door. Ik zie Robert (Burås, gitarist, mvs) vaker dan mijn vriendin. Dan ga je elkaar op de zenuwen werken. Zelfs al ben je heel goede vrienden. Voortdurend samenwerken in de studio creëert een rusteloze, fucked up sfeer. Maar het is interessant om te zien hoe de omgevingsfactoren — Berlijn, de spanningen en de problemen in ieders leven — hun weg vonden op het album. Grit is een waardevol document daarover geworden."

Goddeau: Wat is er zo bijzonder aan Berlijn dat veel groepen daar willen gaan opnemen?
Høyem: "Berlijn heeft het soort rauw realisme over zich dat andere steden niet hebben. Het heeft geen eenheid over zich, het is een onvoltooide stad: twaalf jaar na de val van de muur is ze nog steeds erg verdeeld en verspreid. Het is een vreemde stad met in het oosten soms enorme open ruimtes en weinig mensen in een straat waar die typische stedelijke eenzaamheid hangt. En het is ook al jaren een culturele smeltkroes als geen ander."
     "Toeren in Duitsland voelt ook erg vreemd aan: het is alsof je ten strijde trekt tegen een gigantisch land met zoveel inwoners. Ik veronderstel — al ben ik er nog nooit geweest — dat het een beetje is als de Verenigde Staten."

Goddeau: Jullie wilden elementen van Can en Krautrock in jullie muziek betrekken. Dat valt niet aan Grit te horen.
Høyem: "We hebben gewoon de plaat gemaakt die we wilden maken. Behalve een goed album te maken dat live aangenaam zou zijn om te spelen, hadden we geen plan. Als je live opneemt krijg je echter een oncontroleerbaar geluid. Dus maakten we de productie erg clean. Het moest clean klinken en toch erg rechtstreeks. We wilden niet meer zoveel reverb en echo als we op onze vorige albums gebruikt hebben."
"Op The Nightly Disease experimenteerden we met hardere klanken en daar gaan we nu mee door. Dat was de richting die we uitwilden. We hebben met de eerste twee albums gedaan wat konden, nu wilden we meer noise en groove."

Goddeau: Op dit album is een nummer naar de groep genoemd: "Madrugada". Hoezo?
Høyem: "De titel en de tekst hebben niet veel met elkaar te maken. Die stemmen in het begin pikten we op uit de eigentijdse avant-gardemuziek, maar daarvoor hadden we een woord nodig en de naam van de groep herhalen bleek te werken. Voor de rest heeft het niets te maken met de inhoud van de song."