Le Silence de Lorna

Het leven zoals het is door de ogen van de Dardennes, deel vijf. De broers attaqueren sinds La Promesse de filmwereld met hondsbrutale en diepmenselijke prenten over de zelfkant van de maatschappij. Schuif aan voor straffe kost van Belgische makelij.

Schrijvers en regisseurs Jean-Pierre en Luc Dardenne behoeven weinig introductie. Met hun doorgedreven portretteringen van la condition humaine verstommen ze critici en publiek. Ook in Cannes kunnen de gebroeders Dardenne op de nodige sympathie rekenen. In 2005 wonnen ze voor L’Enfant de Gouden Palm, een eer die hen in 1999 ook al te beurt was gevallen voor Rosetta. En op de laatste mediterrane hoogdagen van de schone schijn konden ze rekenen op een scenarioprijs voor hun portret van een jonge Albanese immigrante in Le Silence de Lorna. Hun palmares is groots en zo zijn ook hun films.

Hun vorige werken (La Promesse, Le Fils, Rosetta en L’Enfant) waren geschoeid op de leest van de voormalige mijnstad Seraing. Kurkdroog en bitterhard registreerden de broers schrijnende tranches de vie, rauwrealistisch en kloppend op het ritme van uw hart. Geen franjes en geen melodrama, slechts het leven zelf, caught wrong.

Voor de verandering loodsen actrice Arta Dobroshi en vaste klant Jeremy Renier ons binnen op de smerigste straatstenen van Luik. Le Silence de Lorna is een episode uit het leven van Lorna, waarin een schijnhuwelijk, een drugsverslaafde Renier en een louche Rus met elkaar verwikkelt geraken tot een onoverzienbaar kluwen. Immoraliteit is er troef en te midden van deze puinhoop ploetert Lorna, zoekend naar een uitweg voor haar dromen.

Hun Dogma-tesk aandoende stijl, inclusief schokkerige camerabewegingen, zonder een streepje muziek, gefilmd van op de huid van de spelers, wordt deze maal deels achterwege gelaten. In Le Silence de Lorna figureren de broers als afstandelijke observatoren, wat er voor zorgt dat de film poëtischer is dan zijn voorgangers, maar daarom niet minder indringend. Hier en daar hoor je wat muziek, het scenario beslaat meer dan rechttoe, rechtaan conversaties en het baant zich traagjes een weg in de psyche van Lorna. De film toont wat we kennen van de broers, een kroniek van de duistere kanten van de wereld, meedogenloos realistisch, zodat je broeierig ongemakkelijk de zaal verlaat, gegrepen en eenzaam. Maar Le Silence de Lorna snijdt nog net iets dieper.

Le Silence de Lorna is de brute soundtrack van een stad en een leven, een stil verwelkt gedicht dat langzaam in je aderen doorsijpelt.