Emiliana Torrini :: ''Hoezo leven na de dood? Is dit leven nog niet leuk genoeg misschien?''’

Drie jaar geleden schreef Emiliana Torrini een groot verlies van zich af in het ingetogen pareltje Fisherman’s Woman. Het was al de derde incarnatie van de Italiaanse IJslandse die al op haar zestiende de nummer één-plaats in de hitparade van het kleine eiland bezette, maar voor het eerst lijkt ze haar muzikale richting gevonden te hebben: opvolger Me And Armini voelt als het logische verlengstuk. Hoewel: “het idee dat dit definitief zou zijn, beangstigt. Ik wil alles open houden.”

Toegegeven; we hadden er niet zoveel zin in. De laatste keer dat we Torrini spraken, was ze allesbehalve vriendelijk en dat “aardige lieve meisjes”-imago dat ze grondig cultiveert, lag meteen aan duigen. Maar vandaag heeft ze ons meteen opnieuw beet. De IJslandse is een brok charme die honderduit tatert, enthousiast zingt en geluiden nadoet en afsluit met een gemeend (dat geloven we toch graag) “nice seeing you again.”. Ook op haar nieuwe plaat lijkt ze een stuk meer relaxed en Me And Armini voelt dan ook als een album dat gemaakt is door muzikanten die elkaar beter kennen en de taal die ze op de voorgaande plaat ontwikkelden, met gemak en vertrouwen zijn gaan hanteren.
Torrini: “We hebben het geluid van Fisherman’s Woman verder ontwikkeld, maar wat ook van belang is: iets plezants als “Jungle Drum” zou ik vroeger nooit hebben durven schrijven. Die song gaat over hoe ik waanzinnig verliefd was op iemand en ik volledig uncool “tonketonketonk” zing. Niet bepaald wat je verwacht als je liefste zegt ‘ik heb een liedje voor je geschreven’; het is géén poëzie. (lacht). Ik vroeg me ook af wat ik godsnaam aan het doen was, maar het is goed om dat toe te laten. Verandering is goed.”

goddeau: Het is ook een veel speelser album.
Torrini: “Dat kwam er zo van, zonder groot plan. Ik wou dat ik er diep en intellectueel over kon doen, maar zo is het niet: het ging allemaal heel snel. Het is een vrolijk album, maar niet helemaal. Misschien twee songs zijn echt upbeat en prettig, de rest heeft veel meer donkere teksten, maar die twee stralen af op het hele album. Drie songs wijken helemaal af van de rest van het album, de rest is een natuurlijke evolutie vanuit Fishermans Woman.”

goddeau: Kunnen we stellen dat Fisherman’s Woman een plaat van rouw was, en je na die periode nu opnieuw je evenwicht hebt teruggevonden? (Enkele jaren terug werd Torrini’s toenmalige vriend doodgereden door de taxi waar ze zelf inzat.mvs).
Torrini: “Ja, maar normaliteit zal nooit helemaal terugkeren. (aarzelend) Alsof het leven anders aanvoelt tegenwoordig. Er zijn nog altijd songs die op die periode teruggaan. Dat gaat nooit meer weg, maar ik ben meer relaxed in wat ik doe. Ik heb het er niet meer zo moeilijk mee. Het was een beslissing die ik moest nemen: ofwel doorgaan met mezelf te pijnigen door dingen te doen die ik niet wilde doen, zoals mijn eerste twee platen (Merman dat nooit buiten IJsland werd uitgebracht en Love In Times Of Science dat ze met Roland Orzabal van Tears For Fears maakte, mvs), of ik begon eindelijk plezier te vinden in wat ik deed. Natuurlijk moest het dat laatste worden en Me And Armini was fijn om te maken.”
“Het is belangrijk voor mij dat het geen bediendenjob wordt: ik wil mensen niet telkens hetzelfde moeten voorschotelen als ze wat van mij verwachten. I don’t care: ik wil doen wat ik moet doen.”

goddeau: Tegelijk moeten de rekeningen betaald worden. Is dat geen bekommernis soms?
Torrini: (fel) “Not with the music, no way. Natuurlijk moet ik geld verdienen met mijn muziek, maar ik ga daarom geen compromissen sluiten. Ik ga niet maken wat mensen willen horen, want je weet nooit echt wat ze willen. In die val ga ik niet trappen, ik wíl het niet. Ik wil doen wat ik doe en daar van leven.”
goddeau: Het duurde even voor deze plaat er kwam. Wat deed je in tussentijd?
Torrini: “We hebben zoveel getourd; je bent gewoon uitgeput daarna en je hebt tijd nodig om de banden met vrienden en familie opnieuw aan te halen. Het laatste wat ik wilde was opnieuw beginnen schrijven want ik was volledig leeg. Eerst moest ik me opnieuw opladen, en dan, langzamerhand, komt die drang om weer te beginnen schrijven.”
“Ik wil geen muziek vanuit het niets maken, zonder dat ik nieuwe dingen heb beleefd. Als je van het touren meteen opnieuw begint te schrijven zonder dat je nieuwe dingen hebt verkend, dan kun je niets geven. Het werkt niet als je muziek blijft maken, puur omdat je niet uit de spotlights weg wilt uit angst dat mensen je gaan vergeten. Als ze je vergeten, dan is dat maar zo. Maakt niet uit. Maar kom terug met iets dat je echt wil zeggen.”

goddeau: Wat doe je dan als je thuis bent? Terug van het touren, nog niet klaar voor een nieuwe plaat….just hanging around?
Torrini: “Je zou er van verschieten hoeveel er moet gedaan worden… Alleen al iets vinden om te leven, bouwen (lachje), toch een beetje schrijven,… Er bestaat niet zo’n moment dat er helemaal niets te doen is en je kunt rondhangen. Er moet altijd wel iets gebeuren. Het duurt als je terug bent al minstens één maand om iedereen te ontmoeten en hen te overtuigen dat ik ze niet vergeten was. En er kruipt ook veel tijd in om terug op je pootjes te vallen. You get kinda funny after touring: je bent thuis, zonder al die mensen rond je heen, vraagt je af waar je band is (schatert). Ik weet al niet meer wat ik allemaal gedaan heb, het voelt alsof ik helemaal geen tijd heb gedaan om iets relaxing te doen.