Tom McRae :: ''De toekomst heeft een geladen revolver''

"Nu ja, ik ben nooit tevreden van wat ik doe. Eenmaal iets op band staat, heb ik het er mee gehad. Het interesseert me niet wat ik heb gedaan, wel wat ik op het punt sta te doen. En dus moet ik die nummers op de planken terugwinnen door er iets nieuws in te vinden, een nieuwe emotie of zo. Maar ik haat mijn songs niet. Er zijn er die ik liever speel dan andere en een paar van mijn populairdere songs zijn niet mijn favorieten. Welke ga ik niet zeggen. "Mermaid Blues"? Dat ik dat niet speel op festivals heeft een andere reden. Ik hou van dat nummer. Alleen: het is alleen onmogelijk dat te spelen tegen het geluid van een hoofdpodium of een danstent in."

Controlefreak

"Ik hou wel van dat contrast tussen stille songs en erg harde teksten. Dat hoor je niet vaak, en dat maakt het interessanter. Mijn teksten moeten iets anders zijn dan weer een liefdesliedje. Ze moeten andere emoties aanboren. Elke keer als ik iets doe rebelleer ik er onmiddellijk tegen. De tour met de band is nu bijna gedaan, ik ga hierna op tour als akoestisch trio. En als ik dat beu ben, ga ik terug met de band de hort op. Met albums is het net zo: het moet blijven veranderen. Op je derde album wil je niet over dezelfde dingen zingen als op je debuut. De volgende plaat moet opnieuw iets helemaal anders worden want ik verveel me nogal snel."

     "Daarom dat ik voor ongewone arrangementen kies. Je hebt songs, maar veel hangt af van hoe je ze presenteert. Coldplay, Travis, al die groepen: het is zo standaard wat ze doen. Leuke songs, maar niets in de instrumentatie doet me iets. Ik wil daarin verschillen. Vandaar dat ik een solo-artiest wil zijn. Ik vind het wel fijn om in een groep te spelen — ik heb altijd met anderen samengespeeld — maar ik wil diegene zijn die zegt: ’zo zal het zijn’. Toegegeven: het is wat controlefreakerig, maar kunst draait niet om democratie. Kunst draait om iemand die een visie heeft en die oplegt. Zelfs al vindt de rest van de groep het de verkeerde visie, het blijft de juiste visie voor mij. Ik heb een helder beeld in mijn hoofd van wat voor soort artiest ik wil zijn, wat ik wil doen met mijn muziek, en ik ben de enige die ik daarin vertrouw."

     "Muziek van een groep is over het algemeen een compromis. Je hóórt het als een groep een echte vriendenclub is: het klinkt als een compromis. Maar groepen als Radiohead: dat is Thom Yorke, Coldplay is Chris Martin. Bands zijn geen democratieën, het zijn een hoop muzikanten die rond een erg goeie songwriter hangen. Zoals bij R.E.M.: zonder Michael Stipe was dat de meest vervelende pubrockband ooit. Zijn stem en teksten maakt die groep."

Leugen

""You’ll never get close to me", zing ik, omdat ik me voortdurend onbegrepen voel. Maar ik trek het mij niet aan. Het maakte me niet uit dat een fan een andere interpretatie van een nummer heeft. Ik hoef niet begrepen te worden, als mijn muziek maar deel uitmaakt van mensen hun leven. Mijn persoonlijk leven is voor hen van geen belang."
     "Ik wil schrijven over dingen die mij interesseren en of mensen dat vervelend vinden of niet, ik blijf over mezelf schrijven. Uiteindelijk ligt in de kern daarvan ook een fundamentele leugen. Wie kent zichzelf goed? Je kunt geen song schrijven die volledig eerlijk is. Er is altijd een concept, een idee. Dus aanvaard ik dat het fictie is: je neemt de werkelijkheid maar je maakt er meer van. Ik wil mensen raken en wat maal ik dan om de waarheid? Wat maakt het uit dat het een leugen is zolang het maar geweldige kunst oplevert?"