A Brand :: ''Iedereen is welkom om nummers te schrijven voor A Brand''

Het gaat A Brand voor de wind. Voor een groep die zijn eerste singles aan de man bracht via sigarettenautomaten wisten ze zich op korte tijd op te werken tot een Belgisch huismerk dat met behulp van vier gitaren en een drumstel een hele massa krankzinnig krijgt. Ook de nieuwe plaat Judas stevent af op succes. Het lijkt wel of de groep God aan zijn kant heeft, of is het de duivel?

Vijftien augustus 2008: D-Day voor A Brand. Nadat ze twee jaar geleden met hun plaat Hammerhead erin slaagden gitaarrock naar een nieuw niveau te lichten, staan ze die dag met vijf op één rij klaar om hun nieuwe album Judas op Pukkelpop los te laten. Een veertig minuten durende set doet de grootste tent van het festival knetteren. Het wordt een flitsende start. Ondertussen, een maand later, valt er nog steeds niets dan goeds op te vangen over de nieuwe plaat. Onlangs verschenen ze in De Laatste Show om er muzikaal af te sluiten met "Time". Een nummer waarmee ze vijf weken op nummer één stonden in de Afrekening. Net voor die opname kregen we ze nog even neergeploft in de sofa van hun kleedkamer voor een gesprek over bedrog, ouder worden, excessief zweten en vaststaan in de file in Kruibeke…

goddeau: Judas wordt overal positief onthaald. Hadden jullie er zelf een goed oog in?
Dag Taeldeman: "Ja. Toen de plaat af was, dacht ik: "Dit is het beste dat we tot nu toe gemaakt hebben". En dat denk ik nog steeds. Natuurlijk is het altijd bang afwachten wat het publiek ervan vindt, want je mag het zelf nog zo fantastisch vinden, de mensen kunnen er helemaal anders over denken. Onlangs zei iemand nog tegen me: "Ik denk dat "Mad Love Sweet Love" beter zou geweest zijn, als jullie het zelf zouden gezongen hebben en niet Michael Houston (straatmuzikant en gaststem op "Mad Love Sweet Love"; nvdr). Hij hield niet van de klankkleur van zijn stem, maar dat is nu nét waarom ik het nummer zo goed vind. Zo heeft iedereen wel een andere mening. Het belangrijkste voor mij is dat ik het zelf goed vind."

goddeau: Over Michael Houston gesproken. Die man hebben jullie letterlijk van de straat geplukt. Hoe ging dat?
Dag: "Ik had hem al vaker horen spelen op de Meir in Antwerpen en ik vond altijd al dat hij een ongelooflijke stem had. Ik heb dat in mijn achterhoofd gehouden en toen ik "Mad Love Sweet Love" geschreven had, wist ik dat zijn stem perfect bij het nummer zou passen. Ik ben op hem afgestapt en heb hem heel beleefd gevraagd of hij het zag zitten om in een nummer van ons te zingen. "Sure brother, I do anything. I do weddings, concerts, bar mitswa’s, anything", zei hij. (lacht) We hebben telefoonnummers uitgewisseld en vanaf toen ging de bal aan het rollen. Een heel speciale man is het. Hij heeft al veel gereisd, zowat overal en nergens op straat gespeeld en op een bepaald moment heeft hij zelfs een restaurant uitgebaat in Duitsland. Nu staat hij als straatmuzikant op de Meir, maar als hij er een dag geen zin in heeft, dan gaat hij gewoon naar huis. "I don’t feel it", zegt hij dan. Dat gebeurt wel meer. Het is iemand die heel veel voelt." (lacht)