Mogwai :: ''Het mocht opnieuw wat langer duren''

Dat het een harde plaat ging worden. Een terugkeer naar het geluid van Young Team. En weer had Mogwai iedereen op het verkeerde been gezet: een enkele uitbarsting niet te na gesproken werd het nieuwe The Hawk Is Howling een erg mooie en rustige plaat. “We zijn gewoon de studio ingetrokken en zagen wel waar we uitkwamen”, zegt bassist Dominic Aitchinson.

Een omgezwikte enkel en door de dokter opgelegde rust, zorgt ervoor dat we Aitchinson uiteindelijk slechts via de telefoon te spreken krijgen. Het maakt de uitdaging er al niet gemakkelijker op, want Mogwai interviewen is altijd een beetje lijden: net als van frontman Stuart Braithwaite enkele jaren geleden krijgen we ook van de bassist slechts twee onverstaanbare zinnen antwoord per vraag. Met veel trekken en sleuren klonk dat uiteindelijk ongeveer als volgt:

goddeau: Ik dacht dat het een stevig album ging worden! Van idee veranderd?
Aitchinson: “Bwah. Ik denk gewoon niet dat het goed zou zijn als ons album alleen maar luid zou zijn. Vind je dat de plaat gemakkelijk en melodieus in het oor ligt? Tja, we zijn nu eenmaal easy-going people. Soms toch. (lacht). Neen, het is gewoon goed om zowel hard als zacht te hebben op de plaat en niet door te schieten in één richting: een song als “Batcat” is toch zwaarder ook? We zijn gewoon zonder plan de studio in getrokken om onze songs te spelen en op te nemen tot ze af waren. Meer niet.”

goddeau: Is er iemand die het voortouw neemt als jullie aan een nieuwe plaat beginnen?
Aitchinson: “Meestal start Barry (Burns, gitaar/piano/computer, mvs) de meeste songs. Als iemand de boel dus in handen neemt, is hij het wel. Al is dat niet bewust zo. We pluggen gewoon in en spelen; daar komt het ongeveer op neer. Als de songs opnieuw langer duren dan is dat alleen maar omdat we daar weer zin in hadden. Na Young Team en Come On Die Young met hun lange nummers wilden we leren sneller to the point te komen op Happy Songs For Happy People en Mr. Beast, maar dat vinden we nu niet meer interessant. Laat het opnieuw maar wat langer duren.”

goddeau: “The Sun Smells Too Loud” laat de postrockdynamiek ook helemaal achter zich. Tijd om andere structuren te gaan verkennen?
Aitchinson: “Die postrockstructuren zijn niet zo boeiend meer. Het wordt nogal vervelend als je steeds weet wat er straks gaat gebeuren, dus het is leuker om te zien waar iets anders dan traditionele songstructuren ons brengen.”

goddeau: Met de reissue van Young Team keken jullie vorig jaar uitdrukkelijk terug op de beginjaren. Hoe voelde dat?
Aitchinson: “Het is moeilijk om die plaat vanop afstand te bekijken, maar ze lijkt me wel goed. Zeker voor een debuut was het een goeie test, al zou ik het nooit als de klassieker bestempelen die mensen er in zien. Maar het is fijn om te merken dat mensen ze nog altijd graag beluisteren.”
“Het was leuk om opnieuw met die songs bezig te zijn, zelfs al zijn er veel dingen die ik aan het album zou willen veranderen. Ik weet dat we voor veel fans nooit iets beters hebben gemaakt, en sjah, dat is hun mening, maar ik vind het onze slechtste plaat. Daarna werd het beter en beter. Om te beginnen telde Young Team veel te veel songs. We hadden best wat selectiever mogen zijn en zeker “Summer (Priority Version)” had er niet op mogen staan. Ook “Katrien” had het album niet moeten halen. We hebben de plaat nu ook laten remasteren. Paul Savage (Delgadosdrummer, mvs) die het album toen met ons heeft opgenomen, was nooit tevreden met de manier waarop de plaat oorspronkelijk gemastered was, nu klinkt die zoals ze moet klinken.”