Wire :: ''Iedereen kan dit doen.''

Vorig jaar mocht Wire 30 kaarsjes uitblazen, al valt daar niet veel van te merken als je de heren live door hun oeuvre ziet razen, of de nieuwe plaat Object 47 oplegt. We spraken met frontman Colin Newman en bassist Graham Lewis over de nieuwe plaat, wat Wire voor hen betekent, en het getal 47.

goddeau: Even beginnen bij het begin. Waarom hebben jullie de naam Wire eigenlijk gekozen?
Colin Newman (gitarist, zanger): "Wel, we hadden hopen namen op de muur geschreven in ons appartement in Watford toen we nog een vijftal waren, potentiële namen, die we aan het afwegen waren. Een absoluut ridicuul proces, waarin je bijvoorbeeld ontdekt dat lichaamsdelen en kledingsstukken ongelofelijk idiote groepsnamen zijn.(glimlacht) Het belangrijkste dat heel snel duidelijk werd in dat proces, was dat als je jezelf iets met “The” ging noemen, je er een bepaalde mentaliteit aan vastkoppelde. En we hadden op dat moment Bruce (Gilbert, oorspronkelijke gitarist in de groep, jbg) in de groep zitten, die iets ouder is dan wij, en hij wou voor geen geld ter wereld in een groep zitten die zich als een bende gedroeg. Iets dat we sowieso niet waren, gezien we uit dezelfde plaats noch hetzelfde jaar kwamen. Uiteindelijk moest het gewoon een naam zijn die iets en tegelijk niets betekende. Bruce liet ons twee opties: de ene was Wire, de andere A Case. Het werd Wire omdat dat minder letters had."
Graham Lewis (bassist): "Ik ga dat betwisten, omdat ik geloof dat Bruce kwam aanzetten met The Wires. En ik denk dat ik ook evenveel 'schuld' erin heb, omdat ik gewoon niet 'The' erin wou. Het is zo sixties, en veel te punk, alles wat wij niet zijn."
Newman: "De naam is een curiosum, want het heeft een betekenis, maar met betrekking tot de groep betekent het absoluut niets. Mensen hebben gezegd dat we Wire-y klinken, en we hebben de occasionele optredenposter gehad waar ze onze naam in prikkeldraad op spelden, maar dat is heel zeldzaam. Wij leggen dat verband nooit."

goddeau: Jullie vermeldden dat jullie geen punkband zijn, maar is dat niet wat raar gezien jullie gedeeltelijk in dat milieu geworteld zijn? Zijn jullie dan meer als de Buzzcocks, de meer arty kant van de punkscène? De Thinking Man's Punk?
Newman: "Goh ja, zo noemden ze ons dan, of Punk Floyd. Maar we zijn gewoonweg geen punkband omdat we geen 1976- maar een 1977-band zijn. Dat is het simpelste antwoord. En als je 21-22 bent, is één jaar een immense tijdspanne, zeker in termen van mode; je hebt je kapsel, je hebt je eigen muzieksmaak, heel sterk afgerasterd, weet je wel. En daar zat de drive. Het was zo duidelijk tegen de tijd dat we echt op gang kwamen dat punk niet meer op zijn frist was. En er was één band die er de beste act in was, en daar wou je je echt niet mee meten omdat ze te populair waren."

goddeau: Jullie muziek is altijd heel minimaal en ritmisch geweest. Hoe zijn jullie tot dat proces van het ontkleden van muziek gekomen, de focus op pakweg één enkel akkoord, of geen?
Lewis: "Toen we hiermee begonnen, luisterden we naar een heleboel muziek, en er was een soort van conclusie over de dingen die we niet graag hadden. Als je dat combineert met een groep met extreem minimale skills, kom je snel tot de ontdekking dat repetitie een krachtig wapen is; je startte en stopte samen, en was het in tune, dan kon het werken. Necessity being mother of invention. Het ging ons niet om virtuositeit, maar om de groep, om het maken van één bepaald geluid. We hielden niet van decoratie, gitaarsolo's en al die troep, dat was gewoonweg niet interessant."