Ozark Henry :: ''Je moet je neerleggen bij de keuzes van het moment''

Goddeau: Vind je het daarom belangrijk dat bij de heruitgave van This Last Warm Sollitude een live-cdtje zat?
Goddaer: "Neen. Dat was omdat die plaat niet genoeg verkocht. Met dat live-plaatje erbij plots wel. Maar een plaat met b-kantjes uitbrengen zou leuk zijn. Al moet ik dan wel eens goed luisteren of ze wel bij elkaar passen. Een box met allemaal rariteiten is ook een aantrekkelijk idee. Maar ik heb het moeilijk met de commerciële kant daarvan: ik breng graag een plaat uit die iets extra heeft, maar waar je niet meer moet voor betalen. En mijn platenfirma doet gelukkig ook extra inspanningen om een duurder product toch voor dezelfde prijs te verkopen. Al verdienen we daar allemaal minder aan, behalve de winkelier want die volgt niet."
"Neem nu die limited edition van Birthmarks. De eerste vierduizend exemplaren hadden aan dezelfde prijs van 520 frank in de winkel moeten liggen. Maar een platenverkoper ziet dat hij daar meer geld voor kan vragen, en doet dat ook, met een grote winst tot gevolg. En hetzelfde gebeurde met de single van "Sweet Instigator". Van "Rescue" zijn er heel wat remixen gemaakt en omdat die single niet verkrijgbaar was in de handel, hebben we besloten om van "Sweet Instigator" een dubbelsingle te maken waar we al dat materiaal op kwijt konden. Leuk voor de fans: een mini-ep voor de prijs van een single. Maar alweer deden de winkels daar niet aan mee."
"Wij proberen om er geen commercie van te maken, doen ons best om daar een mooi hoesje — als een soort dubbel-lp op cd-formaat — voor te ontwerpen. En wat doet de winkelier? Opnieuw: het ziet er mooi uit, dus 400 frank. Dan heeft het geen zin. Dus hebben we van "Sweet Instigator" een single gemaakt en daar drie of vier remixen bij gezet, in een erg eenvoudig hoesje."

Goddeau: Alweer een uiting van het perfectionisme waar je om bekend staat. Ben je zo iemand die blijft schaven tot zijn plaat perfect klinkt?
Goddaer: "Ik ben perfectionistisch, dat is waar. Maar toch denk ik dat niemand zo snel een plaat maakt als ik, want ik ben vrij goed in loslaten. Veel mensen blijven inderdaad schaven, maar ik ga voor een idee en werk dat uit. Het moet snel gaan, ik wil niet blijven twijfelen. Zo moet het, en boef het staat op band. Nadien hoor je dan soms dat een andere keuze beter was geweest. Maar wat ik gedaan heb was de keuze van het moment. En daar leg ik me bij neer."
"Je moet kunnen leven met het feit dat je op een bepaald moment ergens staat. Je blijft je altijd ontwikkelen, alles is steeds slechts een uitdrukking van waar je op dat moment stond. Natuurlijk ben je binnen een jaar nog beter, maar je kunt niet vanuit die veronderstelling gaan werken want anders kun je nooit een plaat afwerken. Ook aan I’m Seeking Something That Has Already Found Me zou ik niets willen veranderen, zelfs al ben ik nu veel rijper dan toen. Ik ben blij dat hij zo bestaat en op zijn manier zijn charme heeft."

Goddeau: This Last Warm Sollitude produceerde je samen met Roy Spong en Mark Phythian, de assistenten van Gil Norton (producer van The Pixies en andere gitaargroepen). Geen man die je met jouw muziek zou associëren.
Goddaer: "Sony zag mij in het begin niet graag mijn eigen werk produceren. Ze wilden iemand die mij superviseerde, want ze vonden mij een weirdo en dachten dat ik met ik-weet-niet-wat naar buiten zou komen. Ik heb Roy en Mark toen gekozen omdat die accepteerden dat ik de productie deed en we samen vooral veel plezier zouden hebben."

Goddeau: Die plaat mixte je in Londen, dezelfde studio waar Suede hun Head Music opnam. Je vertelde op een Oorgetuigensessie in Leuven dat veel van hun nummers door de studiotechnici moesten worden afgewerkt. Hoe ging dat dan?
Goddaer: "Als je samen in een studio zit, loop je bij elkaar binnen en buiten, je kijkt hoe de ander dingen aanpakt,… Nu, ik had meer contact met hun producer en technici dan met de bandleden zelf. Die waren immers voortdurend stoned. Maar dat komt vaker voor hoor, dat technici en producers de song maken. Eigenlijk kun je het zo stellen: iemand speelt slordigweg een soort nummer, en dat wordt dan afgewerkt door de technici en de producers. Zij maken de sound, dat is hun job."
"Op zich vormt dat geen probleem, want wees maar zeker dat wie het meeste werk doet ook het meest betaald wordt. Zo zit de business wel in elkaar. Maar dat is wel soms het drama van bijvoorbeeld een Vlaamse zanger: hij kan geen song schrijven, kan niet producen, enkel wat zingen. Zijn enige inkomsten is het geld dat hij krijgt om te zingen in een feesttent. Maar die zangers willen dan een air van succes hebben, en kopen zich een dure auto of bouwen een grote villa. Waarna je tragische verhalen over failliete Vlaamse zangers krijgt. De mensen begrijpen dat dan niet, "want hij heeft zoveel platen verkocht". Wel, daar ziet hij niet veel van, want het is loon naar werk. Het systeem zit dus wel fair in elkaar, maar het is natuurlijk wel zo dat wat de "credits" voor je werk betreft, het iets minder is."