Happy Go Lucky

Als we horen dat Mike Leigh een nieuwe prent uitbrengt, dan verwachten we een zware film, doorspekt met een sociaal gevoelig thema, zoals abortus (Vera Drake). Met Happy Go Lucky gooit Leigh het roer echter om. Hij voert je mee in een stralende komedie over gelukkig zijn. Happy happy, joy joy!

Poppy (Sally Hawkins), uit de Londense buurt Camden, fladdert door het leven en lijkt wel een voltijdse spring-in-‘t-veld. Niets maakt haar ongelukkig. Haar job als kleuterjuf is haar op het lijf geschreven, ze heeft leuke vrienden en als haar huisgenote Zoe (Alexis Zegerman) haar even ter verduidelijking meegeeft: “You can’t make everyone happy”, antwoordt Poppy: “There’s no harm in trying, is there?” Ze is een bodemloos vat vol levenslust, wat de ogen uitsteekt bij mensen rondom haar. Haar grootste slachtoffer is Scott (Eddie Marsan), een gefrustreerde rijinstructeur die de nadelen -- als die er al zijn -- van een multiculturele samenleving voortdurend uitspuwt. Poppy’s pogingen om de man wat optimisme bij te tanken, jagen Scott alleen nog meer op de kast.

Sommige personages ergeren zich aan Poppy’s enthousiasme, en ook als kijker schuifel je af en toe over en weer. Het bewijst dat Hawkins een schitterende prestatie neerzet als grappige en vooral hyperkinetische giecheltante, maar het is soms over the top. Comedy blijft een moeilijke evenwichtsoefening.

Hawkins kaapte met haar aanstekelijke acteerprestatie de Zilveren Beer voor Beste Actrice weg tijdens het filmfestival van Berlijn, maar de rest van de cast verdient ook een pluim. Maar liefst drie actrices (Alexis Zegerman, Caroline Martin, Kate O’Flynn) maken met deze film een meer dan geslaagd debuut op het witte doek.

Mike Leigh zoomt graag in op het leven van sterke vrouwen. Keer op keer toont hij dames die met beide voeten in de wereld staan. Leading ladies dus, maar ze drijven vooral op emotie en minder op ratio. Het zal wel een typisch vrouwelijk trekje zijn, wat Leigh verdomd goed weet in beeld te brengen. Ook typisch voor Leigh zijn de scènes waarin twee personages aan een tafel zitten en kletsen. Het shot uit Secrets And Lies waar moeder en dochter met elkaar praten, haal je zo voor de ogen en in Happy Go Lucky zitten Poppy en co ook vaak in de pub.

Mike Leigh levert een prent af met glanzende personages in een letterlijk kleurrijke setting, alleen het scenario is wat mat. Een vrolijk thema verdient ook een welluidende soundtrack, maar die krijg je in de film niet te horen. Enkel een repetitief deuntje moet als muzikale leidraad dienen.

Terwijl Secrets And Lies en Vera Drake zware kost waren, serveert Leigh met Happy Go Lucky eerder een luchtig tussendoortje.