Novastar :: ''Nooit aankomen. Altijd onderweg blijven''

Een gebroken hiel, een internationale toer die daardoor de mist ingaat en hop: het duurde opnieuw vier jaar voor Joost Zweegers met een nieuwe plaat kon uitpakken. Die is er nu eindelijk in de vorm van Almost Bangor, een mooie luisterplaat. "Dit is opnieuw Joost-de-straatmuzikant die je hoort."

Het zijn zware interviewdagen voor Joost Zweegers. Gisteren ontving hij nog een dag lang Nederlandse journalisten, vandaag mogen wij opnieuw voor hem aanschuiven. Er is dan ook veel te vertellen na vier jaar afwezigheid en met een nieuwe plaat onder de arm. En uitverteld is de zanger absoluut nog niet, ook niet bij dit zoveelste interview. Een mooier aanknopingspunt om te beginnen dan "Mars Needs Woman", de eerste single, was er dan ook niet.

goddeau: Ben jij er ook zo één die gelooft dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus?
Zweegers: "Een beetje wel, maar daar gaat "Mars Needs Woman" niet echt over. De song is eerder een interne dialoog over de vrouwelijke kant die elke man ook heeft. Bij mij is dat mijn artistieke kant. Maar je kunt het ook interpreteren zoals jij zegt. Eigenlijk weet ik het niet; soms komen er dingen uit en denk ik er niet zo hard verder over na. Of misschien denk ik er wel verder over na, maar dan wil ik het ook niet echt verklaren, want dan haal je de mystiek onderuit en dat vind ik doodzonde."
"Almost Bangor gaat veel meer over mezelf dan Another Lonely Soul, dat een afgelijnd verhaal over een stukgelopen relatie bracht. Als er al een overkoepelende bepaalde teneur is, dan dat een aantal songs zijn voortgekomen uit mijn ongeval. Ik heb een hele tijd geen muziek gemaakt daardoor en toen ik er opnieuw mee begon, zijn er een hoop dingen in één keer uitgerold met slagzinnen en refreinen die meteen de song gingen bepalen. Maar het is geen treurwilgerij, eerder een bepaalde geestesgesteldheid die ik had toen ik in Bangor, dat op een eiland voor de Bretoense kust ligt, de nummers maakte."

goddeau: Maar de plaat heet Almost Bangor: bijna, maar net niet.
Zweegers: "Ja: nooit aankomen, altijd je fantasie blijven behouden. Als ik mijn bestemming bereikt heb, dan is het vaak schluss. Daar ben ik heel vatbaar voor. Ik moet het zoeken blijven voelen, als een reiziger. Ik heb het altijd geweten en ik voel meer dan ooit dat ik een reiziger ben."
goddeau: Die gedwongen rust na je ongeval moet dan een marteling zijn geweest.
Zweegers: "Dat zou je denken als ik het zo uitleg, maar ik heb me dat toen niet eens zo gerealiseerd. Ik was zodanig van de wereld door de pijnstillers. Al had je me ’olifant’ genoemd; alles ging aan me voorbij. En zodra ik opnieuw een beetje bij mijn positieven was ging ik meteen weer aan de slag."

goddeau: Almost Bangor laat een andere Joost horen dan we al kenden. Mag ik het je eerste singer-songwriterplaat noemen?
Zweegers: "Nou, neen. Zo zou ik het niet durven te stellen. Er zit niet meer of minder singer-songwriter in dan in mijn debuut, maar door de productie daarvan zou je dat uit het oog verliezen. Zelfs "The Best Is Yet To Come" was oorspronkelijk een soort Dylan-song; in open tuning op een akoestische gitaar, als een soort straatsong. Al is er muzikaal inderdaad een evolutie. Gelukkig maar, want anders zou het maar saai zijn. Maar het blijven mijn typische melodieën en stembuigingen. Een koerswijziging is deze plaat niet, maar wel rijker op muzikaal vlak. Niet dat het geen popmuziek meer mocht zijn, maar ik heb geleerd dat mijn roots elders liggen. Ik moest door die bombastische fase heen om die te kunnen herontdekken. Dat is wat deze plaat is, het geluid van mijn wortels: veel live, veel first takes, puur, een beetje imperfectie in de opnames zelfs. Ik wilde dat al jaren doen, maar tijdens de opnames raakte ik dat altijd kwijt."