Hitch :: ''We waren het skaten beu en begonnen dan maar een groepje''

Elders op deze pagina’s kan u lezen hoezeer we onder de indruk zijn van Trails Are Ablaze van het Kortrijkse Hitch. Een gesprek met deze sympathieke Westvlamingen kon niet uitblijven. Vooraleer zij bij de enigmatische Ayco Duyster mochten aantreden, wist goddeau hen te strikken voor een interview.

Een zonnige meimiddag in Brussel. Drummer Olivier, zanger/gitarist Mich en geluidstechnicus Hein — die opvallend op de achtergrond blijft maar nauwlettend alles in het oog hield — schuiven mee aan voor een gesprek dat onder andere ging over een optreden met At The Drive-In drie weken voor de grote doorbraak en hoe managers ze daarna afschermden van contacten, wat te doen als je ’s nachts op de verkeerde trein stapt en in Kortrijk strandt, plannen voor optredens die nooit doorgingen, enzomeer. U zal er hier niets over lezen, maar van ons bandje wisten we ook nog dit interessants te puren.

Goddeau: Hitch is opgericht in 1994. Hoe kijken jullie zelf terug op de voorbije tien jaar? En hoe is het allemaal geëvolueerd?
Mich (gitaar/zang): "We zijn begonnen toen we 15, 16 jaar waren. Toen we de groep oprichtten, kon niemand van ons een instrument bespelen. Zodra we echter een set hadden, zijn we onmiddellijk de studio ingedoken. Hoewel we geen platendeal hadden, was er al snel interesse voor onze muziek. We brachten onze eerste release, een mini-CD uit bij Goodlife Recordings (een metalcore/hardcore label uit Kortijk, opgericht in 1995, jbo) en Machination Records. Een beetje tegen wil en dank zijn we zo in die hardcore-scene terecht gekomen waar we ons wel een vreemde eend in de bijt voelden."
     "Hoewel we veel opgetreden hebben binnen de hardcore-scene reikten onze ambities hoger en wilden we uit die scene breken. Ze was toen heel rigide in haar opvattingen en sterk gekant tegen pakweg alcohol en sigaretten. Bij het Gentse Delboy Records hebben we daarna twee full-length albums uitgebracht. Dat tweede album hebben we ook in de Verenigde Staten uitgebracht op Divot Records. We toerden er ondermeer ook mee in de States getourd. In Europa hebben we ondertussen een zevental tours gedaan. Onze derde album is nu uitgebracht op Kinky Star."

Goddeau: Krijg je na tien jaar niet het gevoel dat je te lang ter plaatste blijft trappelen?
Olivier: "Neen, want je blijft evolueren. Het blijft leuk om te spelen omdat je groeit. We hebben nog geen enkele plaat uitgebracht die klonk als de vorige en dat interesseert ons ook niet. We denken ook niet in genres. We spelen gewoon wat ons bevalt."
Mich: "We zijn ook maar met drie, dus moet je het voor jezelf interessant weten te houden. Zolang we het gevoel hebben dat we evolueren en de drijfveer om te evolueren hebben, zullen we doorgaan."
Olivier: "Monolith hebben we bijvoorbeeld nog opgenomen met onze oude bassist Carl. In een kleine bezetting speelt ook elke "personeelswissel" een ingrijpende rol op de muziek die je maakt. Dat houdt het ook interessant."
Mich: "Paul Lamont van Thee Plague of Gentlemen speelt nu bij ons. Hoewel hun muziek heel anders is, hebben ze eenzelfde ingesteldheid en klikt het heel goed tussen ons."

Goddeau: Wie heeft de vorige tours op poten gezet? Doen jullie dat zelf?
Oliver: "De tours worden door ons management geregeld. Onze manager is nog steeds Xavier van Delboy Records en hij heeft veel contacten in Europa. De Amerikaanse tour werd opgestart door ons label daar, Divot Records."
Mich: "Onze manager had een optreden geregeld in de Kreun voor de groep Haymarket Riot. Het klikte tussen ons en na enkele gezamenlijke optredens hebben ze ons bij Divot Records binnengebracht en onze album uitgebracht."
Oliver: "Delboy Records hebben toen als een soort wederdienst het album van Haymarket Riot hier uitgebracht."