Dijf Sanders :: ''Less is niét altijd more. Volsteken, die handel.''

Veel kans dat we met Dijf Sanders zouden afkomen als u ons zou vragen om een typevoorbeeld van de ideale goddeau-artiest te schetsen: begonnen in de donkerste marges van de muziek, schoof de Bruggeling langzamerhand op naar meer mainstream klanken zonder zijn angels af te vijlen. Met Homesick zet hij opnieuw een stap in dat proces en profileert hij zich als een vingervlugge artiest die elk genre aankan.

"Eigenlijk vind ik het een rare plaat geworden. Compact", komt Sanders op het einde van het interview nog eens terug op die nieuwe plaat. "Vind jij hem lang? Normaal gingen er maar elf nummers op staan, maar ik kon niet kiezen welke twee ik ging schrappen. Ik denk dat ik daarin een fout heb gemaakt. Ik kan begrijpen dat het een vermoeiende plaat is, net als To Be The Bob, de vorige. Nerveus hé. Maar uiteindelijk is Homesick nog heel toegankelijk uitgedraaid. Zelfs mijn moeder zei het."

goddeau: Het is vooral een heel verscheiden plaat geworden die alle richtingen uit gaat. Moest het zo zijn: het hele veld bestrijken?
Sanders: "Ja. Ik wil dat hele spectrum. Ik wil niet in één genre blijven; dat vind ik verschrikkelijk. Thuis luister ik ook niet naar één bepaald soort muziek. Dat zou ik nooit kunnen. En of ik nu iets van Sebadoh, Daft Punk, Aphex Twin of Debussy opleg, altijd benijd ik hoe goed die nummers zijn en wil ik dat ook proberen. En dit is het resultaat: dat ik in elk genre mijn best probeer te doen."
goddeau: Zijn er ook genres waarin je er echt niets van bakt?
Sanders: "Echte, boenkende dance à la Justice. Ik hoor dat graag, maar ik kan het niet maken omdat ik dat compromis niet kan maken. Elke keer als ik iets strak en commercieel in die richting maak, kan ik mezelf niet tegenhouden en smijt ik er alle soorten shit bij. Dat vind ik jammer. Ooit zou ik graag een dansplaat willen maken, maar het lukt niet. Eigenlijk was dat zelfs al mijn bedoeling met Homesick. Mislukt." (lachje)

goddeau: Dat jazzy kantje van To Be A Bob is wel verdwenen.
Sanders: "Klopt. Eigenlijk is jazz gemakkelijk, want je kunt je er alles in permitteren. Van zodra je iets raars doet, zegt men: ’jazz’. Maar ik ben geen jazzmuzikant en ik haatte het als mensen zeiden dat dat er in zat. Voor mensen die echte jazz spelen is dat waarschijnlijk zelfs een belediging. Ik weet niet of ik dat er ooit nog opnieuw in ga steken, dat was toèn voor mij zo, maar eigenlijk luister ik nooit naar jazz thuis."

goddeau: Voor "The Great Downfall" haalde je er producer Reinhard Vanbergen van Das Pop bij. Wat moest hij je bijbrengen?
Sanders: "Ik heb nu al zo lang mijn eigen ding gedaan, geen compromissen gesloten,… aan laptopgeknutsel gedaan dat ik er nu voor het eerst klaar voor was om met iemand anders samen te werken. Reinhard is me aangeraden door mijn mixer toen ik vastzat met "The Great Downfall". Ik had dat nummer op zijn Dijfs volgesmeten met rare dingetjes en dito wendingen en ik voelde dat hij er structuur aan kon geven: wat leger maken."
goddeau: Hij heeft je het less is more-principe aangepraat?
Sanders: "Neen. Ik heb altijd geweten dat dat zeker in dance en pop belangrijk is, maar hoe goed ik dat ook besef, het interesseert me niet, want ik vind dat saai. Kijk naar Animal Collective: beestige band en hun nummers zitten ook stampvol. Op hun concerten ga je ze ook nooit hun vorige plaat horen spelen, want ze veranderen constant van stijl en dat is cool. Ik vind: een plaat is een plaat. Op een concert moet je niet diezelfde nummers verwachten, het is toch veel beter om nieuwe nummers te horen."
"Ze hebben me de bevestiging gegeven dat less niét altijd more is. Integendeel. Veel mensen hebben mij er op gewezen dat ik moest schrappen en andere elementen in mijn muziek zo meer ruimte moest geven. En ik heb daar lang over gedubd, een soort identiteitscrisis gehad. Tot ik besefte: neen, zo moet het niet. Volsmijten."