Dijf Sanders :: ''Less is niét altijd more. Volsteken, die handel.''

goddeau: En ook daar overheerst de middelmaat. Ik luister nog altijd liever naar een band als Bloc Party die in de mainstream bakens probeert te verzetten, dan naar het zoveelste kleine gitaarbandje met weer diezelfde indierockgitaartjes.
Sanders: "Ach ja, indierock: nu willen ze allemaal Arctic Monkeys zijn. Het is ook allemaal zo gemakkelijk geworden. Voor vele jongeren is muzikant zijn gewoon een valabele optie geworden, een leukere keuze dan een echte job zoeken. Dat is geen goeie situatie voor een underground om te floreren. Iedereen wil alleen maar zo snel mogelijk een single en succes hebben. Dus richten ze zich op de nieuwe modes. In Gent kun je zien hoe potsierlijk het alleen al qua mode wordt: eerst moesten ze allemaal postpunk zijn, toen was het nu-rave, nu weer iets anders… Dat komt en gaat op vier maanden en nog voor die bands weten wat ze zijn, moeten ze alweer iets anders worden. En elke successtory wil men uitmelken en uitwringen. Helemaal gedesoriënteerd word je daarvan."

goddeau: Soms denk ik: stop met dat doodknuffelen van al die onvoldragen bandjes. Maak het hen terug moeilijk zodat het niet meer uitmaakt of ze de mode volgen of niet en ze gewoon hun ding doen. Dan gaan we misschien opnieuw een dEUS krijgen; een band die er toe doet en niet gewoon de internationale voorbeelden recycleert.
Sanders: "De grote fout die veel bands maken is om onmiddellijk te zoeken naar hoe ze iets kunnen maken zoals het hoort. Ze zijn al bezig met hoe het moet klinken, met het eindproduct. De beste muziek maak je als je niet vooruit kijkt, maar enkel met het moment zelf bezig bent. Omdat je niets anders kan. Dat zijn de crazy guys, die echt getalenteerd zijn, maar het is niet omdat er meer bands zijn dat er meer talent tussen zit. Daar geloof ik niet in. Je moet in je cocon zitten en de dingen doen waarvan je voelt dat je ze moet doen. Als je dan succes hebt, is dat terecht."
"Het probleem is: iedereen kan muziek maken en niemand kan muziek maken. Het doet er niet toe want daar hangt het succes van af. Iedereen weet dat je niet meer dan een aanstekelijk rockriffje nodig hebt om succes te hebben. Er wordt zoveel superplatte drek in je muil gestampt dat mensen niet méér gewoon zijn en zelf ook niets anders willen maken. Het is een systeem dat zichzelf voedt. Men zegt: ’de mensen luisteren graag naar platte kak’, maar men serveert ze ook alleen maar die opgewarmde drab. Als men op een hitzender eens een week lang goeie muziek zou draaien, dan heb je zo een nieuwe scene gelanceerd."

goddeau: Lukt het jou nog om je af te sluiten van wat mensen over je werk zeggen, nu er sinds To Be A Bob meer ogen op je gericht zijn?
Sanders: "Natuurlijk niet, en dat hoeft ook niet. Je moet je niet afsluiten, maar je moet ervoor zorgen dat men je niet misbruikt. Ik wil bewust niet aan namedropping doen. Dat is misschien niet erg commercieel, maar ik wil mijn wagonnetje bewust niet aan een succesvolle trein hangen omdat dat me misschien verder zal brengen. Ik ga mijn Tom Waits-achtige trekjes niet vermijden omdat men mij daar mee vergelijkt, maar ik ga er wel alles aan doen opdat journalisten die naam niet zouden blijven laten vallen. Vaak heeft dat veel te maken met luiheid van de journalist. Copy-pastegedrag. Zo vond ik bij de aankondiging van mijn concert een verwijzing naar die jazztrekjes, terwijl deze plaat dat dus niet meer heeft. Dan voel je je als publiek toch bekocht als je daar op afkomt? En dan komt dat op mijn kap terecht. Luie journalistiek schopt tegen mijn schenen, dat is jammer."