Daan :: ''Het veld is gedekt''

Daan Stuyven heeft net zijn nieuwe soloplaat uit, Bridge Burner, hij nam voor Dead Man Ray een nieuwe cd op, geproduced door niemand minder dan Steve Albini, en heeft ook nog net de soundtrack klaar voor een film: Meisje: Daan over de dialectiek van zijn gespletenheid die hem zo fascinerend maakt: gitaren en elektronica, dag en nacht, trendy en fout,…

Goddeau: Een Engelsman zei net bij het horen van Bridge Burner: "These arpeggiated baselines are so Belgian", wat vind je van die uitspraak?
Daan: "Een heel zinnige opmerking: de Belgen zitten dichtbij Duitsland en in Duitsland ze daarmee begonnen. De Belgen hebben dat vervolgens overgenomen en helemaal geëxploiteerd, vooral met de New Beat, Front 242, Neon Judgement, dat soort groepen. Ik weet niet hoe het komt, maar de Amerikanen hebben dat soort baslijnen nooit echt begrepen. Eigenlijk is Giorgio Moroder daarmee begonnen. Hij is zowat de grootvader van alle soorten arpeggiators. Ik denk dat het iets barok is dat typisch Europees is."

Goddeau: Je bent al sinds eind jaren ’80/begin jaren ’90 bezig: er was Running Cow, Volt, Citizan Kane. Maar dat kwam toen nooit van de grond en toen was je nochtans ook bezig met die typische ’80 -sounds, maar er woei wel een grungewind over de muziekscène...
Daan: "Nu doen we inderdaad net hetzelfde als indertijd met Volt, maar die grungebeweging: I hated it. Pearl Jam en zo, ik werd daar stapelzot van! The Pixies tot daartoe, en heel die Manchestertoestand vond ik ook nog wel tof. Die grunge echter: "Jongens toch, grow up!". Ik herinner mij nog een interview in Le Soir toen, waarin wij beweerden dat ‘de gitaar de CVP van de rock was’ en van die boutades. In die jaren waren wij de kruisvaarders tegen de gitaar."

Goddeau: Terwijl die grungers zich net verzetten tegen alles wat gesampled en ‘niet oprecht’ was.
Daan: "Ja, maar het ding is: als je popmuziek maakt — en dat doen ze uiteindelijk toch allemaal want Nirvana is ook popmuziek —, dan heeft het toch weinig zin je af te zetten tegen het principe van popmuziek zélf: popmuziek is op zoek gaan naar fictie, een andere wereld proberen te creëren, zeg maar een droomwereld en dat geldt voor iedereen even hard. Dus eigenlijk zetten ze zich af tegen iets wat ze 100% volgden maar waar ze stilistisch, vormelijk een slag aan gaven."

Goddeau: Naar welke muziek luisterde je dan zelf in die periode?
Daan: "Erasure, Depeche Mode. Zo van die dingen. Dat waren in feite uitlopers van de jaren ’80. Maar er was toen vanalles dat ertussenin zat. Massive Attack, bijvoorbeeld, die sloegen een brug tussen de jaren '80 en de jaren '90."

Goddeau: Je zette je af tegen heel die gitaarperiode, maar voor Dead Man Ray werk je wél samen met Albini, dé gitaargod van de producers. En de soloplaat lijkt dan weer net alles wat Albini niet is. Is Daan een gespleten mens?
Daan: "Absoluut! Maar dat is gewoon zoals je ’s morgens boterhammen eet en ’s avonds een warme maaltijd. Je went daaraan, of je oefent je om je met verschillende dingen bezig te houden. Het is perfect te combineren. Ik vind dat wel grappig. Maar dat was in begin ook al zo. Toen stond ik op een bepaald moment met "Geen Franse wagens meer" op nummer één in de playlist bij Radio Donna en tegelijkertijd stond ik in Basta op Stubru op nummer één met een ander nummer. Dat zijn twee totaal tegenovergestelde zaken. En dat zijn zo momenten waarop ik zeg 'Het veld is gedekt!'. Ik hou ervan om die slechte en goede cultuur tegen elkaar op te jagen en dat te mengen. Als je dat langere tijd doet, zo’n contradictorische dingen, dan heeft dat een tof effect op je karakter, dan ga je zelf ook verschillende dingen aanvaarden in plaats van te proberen om één soort mens te zijn. Zoals nu in mijn eigen leven: enerzijds ben ik heel vroom en toegewijd en anderzijds heel crapuleus en compleet fout. Ik leef bijvoorbeeld een week compleet gezond als papa en een week compleet over the top ’s nachts. Dat is heel plezant want dat zijn twee totaal verschillende levens: de ene week sta ik om 8 uur ’s ochtends op, de volgende ga ik dan pas slapen."