Daan :: ''Het veld is gedekt''

Goddeau: De hoes van Bridge Burner heb je ook zelf ontworpen?
Daan: "Daar was weinig ontwerpen aan. Toen een fotografe, een vriendin van mijn manager, toevallig bij hem op bezoek was, hoorde ze de muziek. We zaten daar in de kelder te werken en we begonnen te praten. Ik wilde zeker ook weer die bepaalde sfeer, dat kostuum, dat zonlicht. Eigenlijk wilde ik België heel potsierlijk voorstellen: België op zijn Amerikaans! Net zoals ik Amerika eens op zijn Belgisch zou willen voorstellen."

Goddeau: Werk je soms nog als grafisch ontwerper?
Daan: "Nee, enkel nog voor de Sherman filterbank, mijn eigen platenhoezen en soms eens voor vrienden. Die grafiek was altijd ‘in functie van’. Ik maakte dingen aan de lopende band die dan na een maand al weg waren. En ik werd er horendol van muziek te moeten verpakken. Ik wilde maken wat er in die hoezen zat! Het verschil is dat ik de muziek voor mijzelf maak."

Goddeau: Speelt de drang naar een soort van onsterfelijkheid mee?
Daan: "Dat is voorbij als je vader bent. Nee, het heeft te maken met het vormgeven aan een soort van droomwereld. Het is eigenlijk een beetje vals spelen met je eigen dagelijkse leven: iets maken dat groter wordt dan uw eigen dagelijks leven."
"En het is ook een stuk verveling, de drang om grootse dingen te doen en uw eigen dagelijkse leven te overschrijden. Niet dat ik niet graag naar de bakker ga ofzo! Maar ik hou ervan om met mijn eigen ritme te spelen. Muziek is ongrijpbaar, radio of klank is uiteindelijk niet meer dan golven, trillingen. Radio is een heel tof medium. Ik luister eigenlijk liever naar de radio dan cd’s te beluisteren. Het onverwachte van niet te weten wat er komt, dat spreekt mij aan. Ik ga dan bijvoorbeeld op zoek naar een fantastisch nummer en na een minuut ga ik verder op zoek naar een ander fantastisch nummer. En dan luister ik dat niet eens uit."
"Er was hier vroeger een bejaardenzender, Radio Nostalgie. Daar draaiden ze fantastische dingen. Het waren allemaal oude mensen bijeen in een cafetaria. Die waren echt goed! Ze waren supergespecialiseerd in muziek van de jaren vijftig en ze konden daar zo smakelijk over vertellen."

Goddeau: Wat vind je van de evolutie die je hebt doorgemaakt van de jaren negentig tot nu?
Daan: "Wel, met Citizen Kane stonden we op de Rock Rally in 1988. We gebruikten toen een elektronische drum en een arpeggiated bas. Toen was iedereen daar vies van. We coverden toen een nummer van Joe Jackson. De Morgen vond dat ok en Humo vond dat verschrikkelijk. En dan begin je je aan te passen, je speelt weer meer gitaar en maakt serieuzere nummers. Daar krijg je dan wat applaus voor. En dan ga ik dat steeds ‘pushen’ tot op de grens. Als ze een plaat niet afbreken, wel dan doe ik verder in die richting. Je moet heel veel energie hebben en heel hard met jezelf willen uitpakken om ergens te kunnen geraken."