|
Drie platen lang tekende Mercury Rev voor breedbeeldamericana van de beste soort, met Snowflake Midnight komt daar een abrupt einde aan. Op hun nieuwste plaat pakt de groep uit met psychedelische krautrock die het beste van de voorbije jaren verbindt met het geluid van hun begindagen. “Soms keren dingen op een gekke manier terug”, zeggen drummer Jeff Mercel en gitarist Grasshopper.
Mercel: “Er is al gesuggereerd dat we onze platen per drie maken. Ik weet niet of het echt waar is, maar mensen organiseren dingen graag op zo’n manier in hun hoofd. Het was in elk geval tijd voor een verandering; daar hadden we echt nood aan. Na The Secret Migration hebben we een verzamelaar uitgebracht en een soundtrack gemaakt, nu wilden we resoluut kiezen voor een andere benadering en dus zijn we in een nieuwe, eigen studio gaan werken. We hebben alles omgegooid, van de plaats en de manier waarop we werkten tot hoe we het songschrijven benaderden en met welke instrumenten en geluiden we werkten. We lieten oude patronen achter ons en zijn onbekend terrein ingetrokken. Dat was soms erg ongemakkelijk, maar dat was onze keuze. En eenmaal daar, zijn we de muziek vooral niet gaan sturen. We wisten niet waar het ons zou leiden, maar we erkenden allemaal dat het de moeite waard was om het te volgen en te zien waar we zouden uitkomen.”
goddeau: Er is inderdaad wel dat gezegde dat een rockband maar drie goeie albums in zich heeft, voor ze zich nodeloos gaat herhalen: Nirvana was na In Utero uitverteld, Radiohead kon na OK Computer alleen maar vervellen tot een nieuwe band, Pearl Jam heeft na Vitalogy niets echt relevants meer gedaan,.... Grasshopper: “Yeah, blijkbaar draait het vaak zo uit. Misschien moeten we eens een astroloog raadplegen, en blijkt dat te gebeuren elke keer als Venus langskomt of zo. (lachje) Het was niet eens een kwestie van willen veranderen, we ontdekten gewoon nieuwe wegen, nieuwe technologieën,.. alles veranderde en wij hebben die kans gegrepen. Het was één van die momenten in het leven die je om de paar jaar hebt, waarop iedereen rond je plots in een overgangsfase zit: mensen trouwden of scheidden,…” goddeau: Kwam het vanuit een onvrede met voorganger The Secret Migration? Mercel: “Neen. neen. neen. Dat hebben we nooit gevoeld over geen enkele plaat die we ooit gemaakt hebben. Altijd was het wat we op dat moment wilden maken. Achteraf ga je de dingen natuurlijk wel anders bekijken, en onbewust de geschiedenis herschrijven. Maar het was absoluut niet uit reactie tegen onze vorige plaat, gewoon vanuit een nood om iets anders te doen. goddeau: Ten tijde van All Is Dream schreef iemand dat die plaat en voorganger Deserter’s Songs een afscheid van de chaos betekenden. Dan is deze opnieuw een omhelzen daarvan? Dit is wat jullie in het begin deden, maar deze keer beter gecontroleerd. Mercel: “Deze plaat is gemaakt in een staat van chaos. We wisten dat de zaken op een vrij willekeurige manier aan het gebeuren waren, maar dat omhelsden we. We lieten de opnameknop gewoon lopen en keken niet te veel om. Lange tijd hadden we verschillende songs die uit niet meer bestonden dan één idee dat dertig-veertig minuten lang werd gespeeld. In plaats van het meteen te gaan uitwerken, lieten we die gewoon liggen, en gingen we verder met een volgend idee, goed wetend dat we er op een bepaald moment wel opnieuw naar zouden teruggrijpen. Vroeger zouden we meteen geprobeerd hebben dingen anders te spelen, nu was die drang naar controle er niet. We wilden de dingen niet over-manipuleren. We zijn de songs nu aan het leren om straks te kunnen optreden en soms kijken we naar elkaar: ‘hoe hebben we dit gedaan?’ ‘Wie deed dit?’ Het waren momenten die één keer voorvielen, maar gelukkig stond de recorder op. Er is een schoonheid daarin.” Grasshopper: “Chaos heeft die slechte connotatie; dat het voor wanorde staat, maar dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn. Chaos heeft een eigen orde op een meer complexe manier. Een soort van patroon, zoals het weer. Het betrekt de deelnemer op een veel intensere manier.”
19 November 2008 |
|