Mercury Rev :: ''Goddank dat we nog altijd zoveel voelen''

goddeau: Jeff, er wordt heel wat gewerkt met geprogrammeerde drumloops. Waarom wilde je je drums loslaten?
Mercel: “Ook weer vanuit die nood om het anders te gaan doen. Ik mag dan wel de drummer zijn; ik had geen zin om achter mijn kit te kruipen. Dat geeft beperkingen; soms voel ik me gebonden door wat ik fysiek aankan. Technologie werkt dan bevrijdend, omdat je niet meer hoeft te denken: zo rap kunnen mijn handen niet drummen of gitaarspelen. Het is een soort glazen beperking aan je verbeelding, omdat je weet dat het fysiek niet kan. Je kunt het je niet voorstellen, en met de technologie van tegenwoordig kan dat wel, of het nu drumloops waren of software die willekeurige noten genereert,…. die haalden de muziek uit het rijk van het haalbare en tilden het op naar het oneindige van de verbeelding. Zo speelden we dingen die ons niet vertrouwd waren, waardoor we op een nieuwe manier leerden spelen. Je hoort het op heel wat songs; zoals het begin van “Runaway Raindrop” of “Senses Are In Fire”. En op Strange Attractor hoor je er nog wat meer van.”

goddeau: Waarom moest die tweede, downloadbare en meer instrumentale plaat er komen? Moeten we die als het tweelingbroertje van Snowflake/Midnight zien? Mercel: “Zo kun je het bekijken, maar dan niet als een identieke tweeling, maar eerder als een broertje. Ik denk dat die plaat een goed idee geeft van wat je zou horen als je de studio inloopt terwijl we aan het schrijven zijn. Het enige verschil is dat we de songs op Snowflake Midnight iets meer gestructureerd hebben, door er teksten over te zetten, bijvoorbeeld. Onderhuids zijn het wel twee dezelfde platen.”
“Ik denk dat we veel geleerd hebben van Hello Blackbird, die soundtrack die we maakten: het liet ons voelen dat het ok is dat een song maar 1 minuut en elf seconden lang is; dat die ook op zichzelf kan staan. Het gaf ons een vrijheid om om het even wat te doen; net zo goed een song als “Dream Of A Young Girl As A Flower”, dat meer dan acht minuten duurt.”

goddeau: Was de compilatie Stilness Breathes een manier om tijd te winnen tussen dit album en The Secret Migration?
Grasshopper: “Misschien was het inderdaad een manier om het gat te vullen. Alweer onbewust, dan wel. Als je het nu bekijkt: het was een manier om die tijd af te sluiten. Onze platenfirma had ook gevraagd om die verzamelaar, terwijl wij dan weer die tweede cd met B-kantjes en zeldzame nummers erbij wilden. Het viel mooi samen.”
“Je ziet ook mooi de constante in ons werk dan. We zijn heel erg geëvolueerd doorheen al die jaren, maar we hebben altijd een avontuurlijke geest behouden. Alles wat we gedaan hebben, heeft altijd al een grote cohesie vertoond. Wat we doen, heeft altijd toch dat herkenbare. Wat het is, daar kan ik mijn vinger niet op leggen. Het bleef altijd om geluidsmanipulatie gaan, een duwen aan de grenzen van wat rock ’n roll is. Dat is de constante voor ons; het experimenteren met die zaken.”
Mercel: “Ik denk wel dat Snowflake Midnight op een bepaalde manier teruggrijpt naar platen als Boces of Yerself Is Steam. Een aantal van de songs die we voor onze nieuwe plaat schreven, vliegen je ook echt aan op een manier die aan Yerself Is Steam doet denken. Een geluidsaanval, maar deze keer met andere texturen.”

goddeau: Op jullie MySpace bloklettert het “My senses are on fire” naar die song op Snowflake Midnight. Dat had het motto van het beginnende Mercury Rev kunnen zijn: een overgevoeligheid, zoveel mogelijk willen aanraken en beleven.
Grasshopper: “Pretty much.”
Mercel: “Goddank dat we ons nog altijd zo voelen; dat we nog altijd Leven, met een hoofdletter. We voelen alles, van hoogtes tot laagtes. We zijn niet tot onze nek in de prozac afgezakt tot de middelmatigheid. We nemen de laagtes om de hoogtes te kunnen hebben; we willen het allemaal.”

Mercury Rev speelt op 23 november in de AB in Brussel.