|
Met The Dresden Dolls beleefde Amanda Palmer acht stormachtige jaren. Nu de band voor onbepaalde duur op non-actief gezet is, verkent Palmer nieuwe wegen. Haar solowerk mag dan niet zo heel erg verschillen van wat ze met The Dresden Dolls doet, voor Palmer blijkt het een verademing te zijn om uit het stramien van haar band te breken.
 Palmer blijkt zelfs zo enthousiast te zijn over haar huidige bezigheden dat een gebroken voet en bijhorend gipsverband haar er niet van weerhouden te touren en vol geestdrift over haar solodebuut Who Killed Amanda Palmer? te praten. Maar is dat nu wel haar debuut of niet?
goddeau: Om de verwarring weg te nemen: is dit nu je eerste soloplaat of niet?
Palmer: "Eigenlijk wel. Hier en daar zie je op internet staan dat ik een jaar of tien geleden ook al een soloplaat uitgebracht heb, maar dat klopt niet helemaal. Het ging toen om niets meer dan een demo, die nooit officieel is uitgebracht." goddeau: Is er een groot verschil tussen de muziek die je nu maakt en de songs op die eerste demo?
Palmer: "Yeah, a huge difference. De nummers op de demo heb ik geschreven toen ik een tiener was en nu ben ik een dertiger. Dat alleen al maakt dat er een gigantische kloof gaapt tussen beiden. Al ging het toen ook al om pianonummers. Je zou het een blauwdruk kunnen noemen van wat ik de laatste jaren doe." goddeau: Vaak duiken nummers jaren nadat ze geschreven zijn pas op een plaat op. Is dat hier ook het geval?
Palmer: (wikt haar woorden) "Er zijn een aantal nummers op Who Killed... die best oud zijn, maar nog niet zo oud dat ze teruggaan tot de tijd van de bewuste demo. De oudste nummers op deze plaat dateren van toen ik een jaar of tweeëntwintig was, zoals "Runs In The Family"."
"Ik heb een dikke map met nummers en ideeën. Ongeveer elk nummer daaruit heb ik voor Ben gespeeld en hij heeft "Runs In The Family" daar uit opgepikt." goddeau: Hoe was het om met Ben Folds als producer samen te werken? Zijn eigen muziek staat redelijk ver van de jouwe.
"Really well. De dingen die we gemeenschappelijk hebben, waren perfect voor dit project. Hoe dan ook: als je naar deze plaat luistert, denk ik niet dat ze klinkt als een Ben Folds-plaat. Al was zijn inbreng zeer positief. Hij heeft veel instrumenten bespeeld en me doen inzien dat een nummer niet noodzakelijk beter wordt wanneer het langer is. Je moet een zekere spanningsboog kunnen creëren bij de luisteraar en hij heeft me her en der stukken uit songs laten knippen waardoor die nummers heel wat beter geworden zijn. Cohen en Dylan zijn zeer goede tekstschrijvers en zij mogen gerust heel lange nummers maken, je raakt als luisteraar niet verveeld, maar anderen, waaronder ikzelf, hebben soms de neiging liedjes te maken die langer zijn dan strikt noodzakelijk, en dan is het goed dat iemand op de rem gaat staan. Sometimes you need a poem, not a novel."
"En waarom net wij samengewerkt hebben? Goh, elke beslissing in mijn leven blijkt nogal at random genomen te zijn. Ben wou wel eens iets samen doen en dat is dan deze plaat geworden. Ik denk dat iedereen die met me wil samenwerken dat uiteindelijk ook doet, zolang ik maar weet dat de ander ook passioneel met muziek bezig is. En die tactiek blijkt te werken. Tot nu toe heb ik niet het gevoel dat er vergissingen zaten tussen de samenwerkingen die ik ben aangegaan."
Joris Vandenbroeck
26 november 2008 |
