DIT WAS 2008: No Age :: ''Titels zijn overbodig''

Universeel lovende recensies en bandshirts die het zelfs tot op het hoofdpodium van Rock Werchter maken. Om maar even te melden: de buzz rond No Age is groot aan het worden, heel groot. En dat is meer dan terecht.

Hoog tijd dus om eens een praatje te slaan met het veelbelovende duo .Wij troffen Dean Spunt en Randy Randall aan in Borgerhout voor hun optreden in Trix, zichtbaar vermoeid van de lange tour die hen naast alle gore tavernes in de Angelsaksische wereld ook een maand naar West-Europa bracht.

goddeau: No Age is ontstaan uit de band Wives. Waarom hebben jullie Wives eigenlijk achter jullie gelaten?
Randy Randall (gitarist): Ik denk dat de band gewoon schipbreuk geleden heeft. Wat we ermee hadden willen bereiken, was bereikt, en er was onenigheid over welke richting we uitmoesten. Dean (Spunt) en Ik praatten veel over muziek, en het geluid dat we eigenlijk wouden maken. We hadden echter parameters opgezet voor Wives, en als we de muziek zo drastisch zouden veranderen onder dezelfde naam, denk ik niet dat het gepakt zou hebben. Het klopte gewoon niet in verhouding met hoe Wives werkte, dus hebben we die deur achter ons dichtgetrokken, en zijn we met ons tweetjes verdergegaan. En ik denk dat we “mission acclompished” mogen zeggen (lacht). Nochtans hadden mensen het ons afgeraden. “Wives kreeg zoveel aandacht!”, zeiden ze dan. Maar zo'n slechte zet is het dan toch niet gebleken.

goddeau: De aandacht is er in ieder geval veel groter op geworden, niet in het minst van de verzamelde pers. Is dat een zegen of een vloek?
Randall: Het klinkt nogal clichématig, maar ik geloof dat we daar niet echt aan denken, al is het heel moeilijk om dat niet te doen. Maar er is gewoon niets dat ik kan doen om hen dit of dat te laten schrijven. Daar heb ik geen controle over, dus wat zij willen schrijven is aan hen. Het is heel vleiend en bevestigend dat ze aangename dingen geschreven hebben, maar misschien is het bij de volgende plaat allemaal slecht. Dus neem ik het ook niet serieus; “it's either way”.

goddeau: Jullie komen uit de Los Angeles-skatescène rond (muziekclub) The Smell. Hoe beïnvloedt dat jullie muziek?
Randall: We zijn opgegroeid door de wereld te verkennen op het skateboard. Het is dus meer een manier om de wereld te zien,a way of life: als tieners vrienden maken en de stad zien. Het is een vorm van cultuur die je opslorpt, een cultuur die rommel apprecieert; een verlaten parkeergarage kan zo de beste plaats in de wereld worden. Ik denk dat dit doorschemert in hoe we naar de dingen kijken, en dat beïnvloedt uiteindelijk onze muziek wel. We wachten niet op iemand anders om te vertellen wat goed is: we beslissen zelf wel wat we kunnen gebruiken en wat niet.

goddeau: Hoe kijken jullie dan tegen thuisstad L.A. aan? Voor een buitenstaander is die stad glitter en glamour, maar hoe zijn jullie daar opgegroeid?

Randall: Ze heeft ons veel kansen gegeven om het beste en het slechtste te zien van een leefwereld en zijn mensen. L.A. is groot genoeg opdat je eruit kan krijgen wat je wil hebben. Er is een vrij brede waaier van culturen, waardoor je een heel open kijk kan krijgen. Dat glamouraspect is maar een klein deeltje van die immense metropool, en het gaat gewoon aan je voorbij.
Dean Spunt (drummer): Ze heeft vooral een goede, brede muzikale geschiedenis. En het weer is er in tegenstelling tot hier altijd goed.(lacht)

goddeau: Als ik het goed begrepen heb, hebben jullie ook je groepsnaam aan die scène ontleend.
Randall: Ja, “No Age” was een compilatie van vroege songs van het label SST, uit '87. Het is volledig instrumentaal, een beetje obscuur en vreemd voor zo'n punklabel.
Spunt: Volledig instrumentaal, en het meeste was eigenlijk vreselijke muziek, (lacht) maar het was niettemin cool.

goddeau: En was het de muziek op de compilatie die dan belangrijk was voor No Age?
Randy: wel, persoonlijk zet ik het niet graag op, maar het idee erachter zit zeker in onze muziek. De manier waarop het slecht is, maakt het eigenlijk goed en cool. Want (SST-labelbaas) Greg Ginntrok zich nergens iets van aan en bracht een plaat uit die alleen hij goed vond, en niemand anders.
Dean: Doen wat je wil doen, gewoon.

goddeau: Jullie zijn beiden veganistisch. Is dat moeilijk om mee te leven, de vegenistische levensstijl?

Randall: Nee, het wordt gewoon...
Spunt: een avontuur (lacht). Vooral op tour is het altijd zoeken naar echt degelijk voedsel, wat het allemaal wat leuker maakt. Thuis kunnen we koken en kennen we adresjes, maar op tour wordt je wakker en denk je: “oké, we moeten iets vinden om te eten.” Het wordt een soort van primal urge, net als muziek spelen. En dat is wel leuk.