Travis :: ''Travis is een job als een andere''

Het nieuwe Travis album Ode To J. Smith klinkt weer stevig, tot groot jolijt van de critici. Wij zagen met deze onverwachte terugkeer naar hun roots echter de kenmerkende gevoeligheid van het Schotse viertal verloren gaan. Tijd voor een gesprek met een band voor wie de muziekpers steeds een wispelturige stiefmoeder is geweest. “De muziekindustrie is alle gevoel voor richting kwijt”.

Neil Primrose (drums): “De muziekindustrie is extreem neurotisch. Een band heeft enkele goede ideeën, ze worden onmiddellijk gehyped en zes maanden later is het gedaan voor hen: ik hou er niet van. Er wordt te veel aandacht besteed aan kortstondig succes en de looks van de nieuwe groepjes, bands krijgen amper de tijd om te evolueren en een eigen sound te ontwikkelen.”

goddeau: Hebben jullie daarom dit album in eigen beheer uitgebracht op Red Telephone Box? Om dichter bij jullie eigen ideeën te blijven?
Primrose: “Ja, dat heeft geholpen om meer onze eigen visie te volgen en het is een directere manier om de mensen te bereiken. Het is handig om alles zelf te doen: je weet waar je mee bezig bent en als er iets misloopt, moet je enkel aan jezelf verantwoording afleggen.”

goddeau: Ode To J. Smith is een steviger album geworden, geschreven op de elektrische gitaar. Wilden jullie weerwoord bieden aan de critici die beweerden dat Travis te soft en melancholisch was geworden?
Primrose: “De muziekpers heeft altijd veel kritiek op ons gehad, en hun kritiek was niet altijd even constructief. Maar uiteindelijk mag je geen muziek maken om critici tevreden te stellen, dat zou enkel een onvolledig album opleveren dat te hard probeert om hip te zijn. Hun commentaar op de vorige albums was dat ze “overproduced” en niet krachtig genoeg waren. Deze keer was het voor ons heel belangrijk om een levendig en organisch album af te leveren. We hebben de songs samen op de elektrische gitaar geschreven, snel opgenomen, er niet eindeloos aan gesleuteld met allerlei technische snufjes, en vervolgens hebben we enkele shows gespeeld om ze op te warmen.”
“Op Ode To J. Smith staan ook geen autobiografische nummers meer: alle liedjes zijn geschreven met het personage J. Smith in gedachten.”

goddeau: Hoeveel van jezelf schemert door in liedjes over verzonnen personages?
Primrose: “Iedereen kan zich herkennen in het personage J. Smith. Of je nu muzikant, acteur of iemand met een 9-to-5 bureaujob bent: elk leven zit vol met ups en downs. Het leven is lang niet zo spannend als we onszelf graag wijsmaken, er zijn genoeg minder leuke momenten.”
“Als songschrijver komt er natuurlijk altijd veel van jezelf terecht in je muziek. Zelfs als het bij het schrijven niet autobiografisch bedoeld was, geef je toch een deel van jezelf prijs door de liedjes te spelen of te zingen voor een publiek.”

goddeau: Fran Healy schrijft nog steeds de teksten. Hebben de andere groepsleden ambities om songs en lyrics te schrijven?
Primrose: “Dougie (Payne, red.) schrijft al enkele jaren liedjes en wordt steeds beter. De songs die hij schrijft zijn anders dan die van Fran (Healy, red.), meer poppish. Wie weet komt er ooit een samenwerking zoals bij Lennon en McCartney, al zal dat afhangen van wat voor een album het volgende wordt.”
“Persoonlijk heb ik nooit de drang gevoeld om songs te schrijven. Mijn talent is drummen en mijn bijdrage tot het songschrijven beperkt zich tot het ritmische gedeelte. Het is beter uit te blinken in één ding, dan proberen goed te zijn in alles.”

goddeau: Zal het stevigere geluid van Ode To J. Smith de live show veranderen?
Primrose: “De oudere songs hebben we altijd krachtiger gespeeld op concerten. De nieuwe liedjes daarentegen zullen live niet veel veranderen ten opzichte van hoe ze op het album staan: ze zijn immers zo goed als live opgenomen en van sommige songs is zelfs de eerste take gebruikt.”