|
Weinig componisten in Vlaanderen verdienen zoveel respect als Peter Vermeersch. Van
beiaardcomposities tot de filmmuziek bij Minoes van Vincent Bal, weinigen kunnen zo een breed
repertoire voorleggen. Daarbovenop bombardeerde Brugge 2002 zijn bigband Flat Earth Society tot
huisorkest.
 We treffen Peter Vermeersch na een voorstelling van Olie op Duke. Benjamin Boutreur was de
drijvende kracht achter de voorstelling: hij trommelde enkele zielsverwanten op en vormde zijn eigen
band, het Benjamin Boutros Orkest. Een kindervoorstelling maken rond de muziek van Ellington, een
componist waarvan geen partituren bewaard zijn: het is geen evidente keuze.
"De muziek van Ellington is muziek die we altijd al wilden spelen, maar buiten het
jazzcircuit. In dat circuit kent iedereen de muziek van Ellington, er buiten niet. Het is muziek die
live ook werkt voor kinderen die hem niet kennen. De muziek van Duke Ellington is inderdaad niet
altijd eenvoudig. Zonder partituren hebben we alles inderdaad letterlijk van de plaat moeten
afschrijven en de arrangementen zelf moeten maken."
Goddeau: De omschrijving van de voorstelling komt niet volledig overeen met het resultaat: we
leren niets bij over de figuur van Duke Ellington.
Vermeersch: "Het educatieve luik van de voorstelling is inderdaad niet geworden wat we
eerst dachten. Alles moest ineens heel snel gaan, we hadden er de tijd niet meer voor."
Boutreur: "Als je iets voor kinderen maakt, verval je snel in iets tuttigs of
krampachtigs en dat wilden we absoluut vermijden."
Goddeau: Op sommige momenten is de muziek wel erg luid voor kinderen.
Vermeersch: "Inderdaad, hier was het wel extreem omdat de zaal vrij klein is. In de tijd
van Ellington sprak men ook over ketelmuziek, erg rauwe muziek."
Goddeau: Het verbaasde me om "Take the A-train" niet te horen. Het is zonder twijfel
een van de meest beeldende nummers van Ellington.
Boutreur: "We hebben muziek uit een bepaalde periode gekozen, uit de late jaren twintig.
Die muziek is over het algemeen erg beeldend en vrij eenvoudig. Dat nummer stamt uit een latere
periode."
Vermeersch: "Bovendien wilden we zo dicht mogelijk bij het originele opzet blijven: de
Ellington-touch is en blijft de beste. Melodie, orkestratie en arrangementen vormen één
geheel en dat moest zo blijven. In de latere periode is zijn orkest uitgebreid, maar wij wilden die
nummers niet ombouwen naar onze, beperktere bezetting."
Goddeau: Kun je het geniale in Ellington omschrijven?
Boutreur: "Zijn muziek steekt op een gigantisch goede wijze in elkaar. Als je zijn muziek
analyseert, dan hoor je intelligente muziek, maar geen cerebrale muziek. In feite is de eenvoud in
Ellingtons muziek er een van valse eenvoud: de muziek zit heel goed in elkaar en gebruikt een breed
gamma aan akkoorden."
Goddeau: De Vlaamse muzikantenscène lijkt erg klein. De helft van het Benjamin Boutros
Orkest speelt bij Flat Earth Society (FES) of bij El Tattoo del Tigre. Ons kent ons?
Vermeersch: "Verschillende muzikanten koesterden de droom ooit iets te doen met de muziek
van Ellington. We komen allemaal uit verschillende groepen samen in één project. Een
aantal mensen had nog nooit met elkaar gespeeld, zo blijft het boeiend. En sommige mensen hebben
elkaar gevonden door hier samen te spelen."
Goddeau: De bigband FES wordt het huisorkest van Brugge 2002. Wordt het kamperen in
Brugge?
Vermeersch: "We zullen in ieder geval behoorlijk aanwezig zijn in Brugge en in totaal
verschillende omstandigheden of ambiance spelen: zowel in openlucht als in het nieuwe concertgebouw.
Voor het project ‘Benenwerk’ gaan bands op verschillende plaatsen in de stad muziek spelen
om de mensen aan het dansen te brengen. Concreet betekent dat dat ons repertoire gevoelig zal
uitbreiden. Ik zal niet meer de enige zijn die stukken schrijft voor FES. Ik heb iedereen opgeroepen
om met eigen stukken af te komen. We gaan ook bestaande stukken bewerken."
1 mei 2002 |
