Peter Vermeersch :: ''Je mag kinderen niet onderschatten''

Goddeau: In welke mate verschilt het componeren van muziek voor een kinderfilm van pakweg een dansvoorstelling?
Vermeersch: "Kinderen worden vaak als ‘simpel’ beschouwd: ze krijgen alleen vrolijke deuntjes voorgeschoteld, of dansmuziek alsof ze motorisch gestoord zijn. We mogen kinderen niet onderschatten. De muziek moet helder blijven, als je begint te schrijven moet je weten waar je aan toe bent. Vincent Bal maakte een goede film, de muziek komt er bovenop, maar mag niet te prominent aanwezig zijn."

Goddeau: Stijn Meuris vertelde ooit dat het maken van de muziek voor Manneken Pis niet evident was. Frank van Passel kwam dan bijvoorbeeld nog drie seconden vragen voor een scène.
Vermeersch: "Filmmuziek maken is een ander métier. Je kan niet in tien seconden denken, je moet in een grote boog denken. Het gaat erom om de sfeer bij de film weer te geven. Je bedenkt iets bij de grote ogenblikken uit de film en de rest verbind je met behulp van bruggen. Dat is inderdaad niet altijd even gemakkelijk. Ik kan mij inbeelden dat sommige mensen erg routineus te werk gaan om de muziek bij een film te maken. Je kunt kiezen: ofwel werk je puur routineus ofwel gebruik je de film als uitgangspunt. Dat is een ander vertrekpunt, en dan kun je door de keuze van bijvoorbeeld de instrumenten jezelf beperkingen opleggen."

Goddeau: De academische wereld en de muziekcritici schrijven je werk hoog aan. Soms noemen ze je in een adem met de grote hedendaagse componisten zoals bijvoorbeeld Pierre Boulez. Hoe sta je daar tegenover?
Vermeersch: "Met het academische wereldje heb ik geen voeling. Dat is een stap die ik overgeslagen heb: ik doe gewoon mijn ding, ik schrijf muziek. Eigenlijk is het een beetje genant. Kunstenaars in én adem noemen is altijd gevaarlijk: iedereen is anders. Ik schrijf iets dat uit mezelf komt. Het liefst van al zou ik de anonieme meester zijn die zijn beroep uitoefent. Voor Brugge 2002 schreef ik een stuk voor het Spiegelkwartet; in het programma staat mijn stuk tussen Bartok en Janacek. Ik vind dat vreemd, mijn composities halen het niveau van Bartoks stukken niet. Bartok is een van mijn grote voorbeelden."
     "Door de muziek die ik voor Rosas danst Rosas schreef, belandde ik in de korf van de minimalisten. Het was een van de eerste stukken die ik op papier zette. Het was ook naïef van mij om te denken dat ik het warm water had uitgevonden en dat terwijl ik toen niet op de hoogte was van de ontwikkelingen op muzikaal vlak in de Verenigde Staten. Toen ik dat schreef, vierde het minimalisme ginds hoogtij."

Goddeau: Als het over jouw productie van WCS gaat, zegt Tom Barman graag dat hij het fantastisch vond dat je het feit dat er een versterker opgeblazen werd in "Hotellounge", er keihard doormixte. Ik heb regelmatig naar "Hotellounge" geluisterd, maar blijkbaar herken ik het geluid van een opgeblazen versterker niet. Hoe zit dat nu juist?
Vermeersch: "Ik herinner me het verhaal van die versterker niet. Die productie van Worst case scenario moest in ieder geval zeer snel gaan. Soms moesten we letterlijk de mannen met de zweep aan het werk zetten. Alle elementen die de opnames vertraagden, moesten weg. In dat opzicht klopt het verhaal van de versterker wel, maar het zal wel overdreven zijn. In zekere zin waren we allemaal debutanten: het was hun eerste plaat en het was mijn eerste productie. En dat debutantengeluid wilde ik wel behouden op de plaat."