|
Het einde van X-Legged Sally in januari 1997 betekende het begin van twee nieuwe bands, namelijk A Group en Flat Earth Society. Flat Earth Society is een 17-koppige big band met een bijzonder breed repertorium, gaande van covers van Duke Ellington tot bewerkingen van nummers uit de eigen X-Legged Sally-nalatenschap. Het is met die big band dat Peter Vermeersch woensdag te gast is in het Leuvense Cultureel Centrum.
 "Het is eigenlijk zoals een klein kind dat denkt een ander spel te gaan spelen. Het is inderdaad met dezelfde mensen, ja. Vergelijk het met legoblokken die je afbreekt en waarmee je dan achteraf iets anders gaat maken. Ik heb het nooit kunnen uitleggen. Het was een gevoelsmatige beslissing want het was goed geweest zo. Bovendien had ik de indruk dat het, voor mij althans, radicaal anders moest worden. Dan is het beter om ook direct van naam te veranderen, om dan toch het idee te hebben dat je van nul, of ergens dicht bij nul, opnieuw kan beginnen." Goddeau: Wat is dan het verschil tussen X-Legged Sally enerzijds en A Group en Flat Earth Society anderzijds?
Peter Vermeersch: "Laat ons zeggen dat X-Legged Sally een pop- of een rockband was met blazers, wat de bezetting betreft dan toch, niet dat we echte rocknummers maakten. Langs de andere kant kon je het vergelijken met een improviserend orkest. Niet dat we rockjazz of jazzrock maakten. Eigenlijk zijn die twee dingen volledig uit elkaar getrokken. In die zin dat A Group meer de rockpaden bewandelt en dat aan de andere kant Flat Earth Society veeleer in de orkestrale en improviserende sfeer te situeren valt. Het is dus eigenlijk een uitbreiding van wat er in essentie in X-Legged Sally zat." Goddeau: U hebt vorig jaar de titel ‘Cultureel ambassadeur van Vlaanderen’ gekregen. Wat betekende dat concreet voor u?
Vermeersch: "Weinig. Dat is eigenlijk een heel raar ding. Ik ben eigenlijk voorstander van het voornemen van Anciaux om dat af te schaffen omdat het in feite een vergiftigd geschenk is. Als je erover nadenkt, dan denk je het te moeten weigeren, maar aan de andere kant was dat voor het eerst in ongeveer twintig jaar dat men met iets over de brug kwam. De voorzitter van de jury zei dat men eigenlijk voorstander was om de titel af te schaffen en de hele subsidieproblematiek eens te herbekijken. Tja, en als de jury dat al voorstelt, dan blijkt duidelijk dat het echt een politieke zaak is. Het is echt een soort public relations, puur protocolair want ik heb die mensen bijvoorbeeld ook nooit op optredens gezien." Goddeau: Kan een muzikant in België leven van zijn muziek?
Vermeersch: "Dat is zeer moeilijk. Op een bepaald moment moet je een beslissing nemen. Je zit ergens met een soort droom of dingen die je wilt doen. Je tracht tegelijkertijd ook nog overeind te blijven en als je dan goed wil zijn, dan is het echt alles of niets. Zet je alles op alles, dan moet je de gevolgen er maar van dragen. Dat is soms moeilijk, inderdaad."
"Je krijgt zoveel terug van het maken van die dingen. De dingen die wij doen zijn in feite ook niet evident. Het is een andere aanpak, het is onmogelijk om hetgeen wat wij doen commersieel te gaan uitbuiten. Onze ambities liggen elders, en daar moet je dan iets voor over hebben. Iedereen heeft het er voor over en als het niet lukt, moeten we maar iets anders gaan doen." Goddeau: Waar liggen die ambities?
Vermeersch: "Gewoon muziek maken, punt aan de lijn. Muziek maken is eigenlijk iets heel kinderachtigs. Het is iets dubbelzinnigs. Als iemand muzikant wil worden, zeggen de ouders altijd: ‘Maar kind toch, zou je niet eerst een diploma halen.’ Tegelijkertijd is het wel zo — en nu veel meer dan vroeger — dat muziek overal zit. Er zijn niet alleen concerten, maar er zijn ook begrafenissen. Er is muziek om te joggen, om te eten, te drinken, te slapen. De muziek beslaat een gigantisch terrein. Wat we in de cd-winkel vinden of op de radio horen, is uiteindelijk ook maar het topje van de ijsberg. Eens dat je eraan begint en dat je iets gemaakt hebt, zit je in een verslaving. Iets uit niets maken."
1 oktober 2001 |
