Peter Vermeersch :: ''We zijn uiteindelijk maar muzikanten''

Goddeau: Er zijn mensen die absoluut via hun tekst een boodschap in hun muziek willen leggen. Wilt u ook een boodschap in muziek leggen?
Vermeersch: "Niet echt. Er zit geen filosofie of een maatschappijbeeld achter. Ik ben zeker geen predikant. Men kan complete nonsens-teksten maken, of cynische of sarcastische teksten. Tekst na tekst moet dat bekeken worden. Ik ben niet aan het bouwen aan een bepaald oeuvre, in die zin heb ik ook geen idee van wat ik te vertellen heb, ik maak me er ook geen zorgen over. Ik kan ook gewoon doen wat ik wil. Als je moet beginnen nadenken over de inhoud, dan denk ik dat het helemaal fout zit. Ik ben nooit op zoek naar een ultieme tekst met de ultieme muziek eronder. Neem bijvoorbeeld mijn tekst over Semira Adamu, ik beschrijf het hele geval, maar zonder dat het pamflettair wordt. Het is zelfs wat absurd geworden, naar analogie met de situatie die ook absurd was. De naam Semira valt niet, dus als je het niet weet, hoef je ook niet te horen dat het daarover gaat. Maar dat geval weekt bij mij dan een aantal zinnen en woorden los die het gevoel illustreren en uiteindelijk een soort grafschrift is voor alle mensen die zoiets meemaken. Maar we zijn uiteindelijk maar muzikanten, als je het wil uitleggen, moet je in de politiek gaan, of moet je Tom Lanoye worden."

Goddeau: Als u niet op zoek bent naar het ultieme muziekstuk, wat is dan het mooiste wat u totnogtoe in de muziek bereikt hebt?
Vermeersch: "Dat is een zeer moeilijke vraag. Er zijn altijd kleine dingen waarover je kan tevreden zijn. Je kan iets in je hoofd hebben wat je graag wil maken of waar je wil uitkomen. Maar je vindt het niet, je hebt de techniek niet om het eruit te krijgen. Wat je dan uiteindelijk gemaakt hebt, is in zekere zin een mislukking. Maar het is iets anders geworden en dan denk je dat het ook de moeite is. Dat is eigenlijk het plezierigste, ergens uitkomen waar je zelf niet aan gedacht had. Die nummers vinden altijd hun weg en dan denk je: ‘Tiens, ik wist niet dat ik dat kon.’"

Goddeau: Komt de inspiratie vooral van de klarinet en het klavier of zijn er ook extramuzikale factoren die meespelen?
Vermeersch: "Het is moeilijk te zeggen. In een boutade durf ik wel eens zeggen dat ik zonder inspiratie werk. Ik denk dat het een soort intuïtief bezig zijn is. Intuïtie is ook weer zo een romantisch begrip. Het is wel iets dat voortdurend gevoed wordt door zowel muzikale als niet-muzikale zaken. Ik woon tegenover een begrafenisondernemer en zie ook wanneer er nieuwe lijkkisten geleverd worden. De gevoelens bij het zien van dergelijke dingen inspireren mij. Maar een nummer kan even goed ontstaan door wat geprul op mijn klarinet."
"Wat altijd goed werkt, is op een instrument spelen dat je totaal niet beheerst, voor mij kan dat bijvoorbeeld door wat te spelen op een basgitaar. Dan komen er dingen los die zeker nooit uit mijn klarinet zouden komen. Maar voor mij is een saai, haast strak schema van repeteren veel inspirerender dan eender welke bevlieging. Ik werk een aantal uur, eet iets en doe dan weer verder, en dat werkt. Het is zoals een kunstwerk dat ontstaat uit een doek en wat verf of uit een blok marmer. je begint eraan, maar het kan even goed iets totaal anders worden. Het materiaal moet bewerkt worden."