de portables :: ''Het maxi-portables menu''

Een van de best bewaarde geheimen van de vaderlandse rock komt uit de Europese culturele hoofdstad. Je vraagt je af waarom ze daar Flat Earth Society als huisorkest willen als ze onder hun kerktoren de onovertroffen portables hebben.

Een concert van de portables is een totaalervaring: er is niet alleen de bezwerende muziek, de schoonheid van parels als "Here I stand", er zijn ook prachtige beelden. Op Pukkelpop kregen ze een afgeladen ChateauXrapule mee en ook in kunstencentrum Stuk krijgen ze als voorprogramma meer bijval dan hoofdact Maximillian Hecker. Open monden zijn er bij de ronduit briljante begeleiding van een twintig minuten durend filmpje van Wallace & Grommit. Je bedenkt dat deze jongens groot zouden kunnen zijn mocht hun nonchalance hen niet af en toe een stokje in de wielen steken. Maar misschien is dat gewoon niet de bedoeling.

De sfeer zit er in elk geval in als het interview begint: het concert is al uren gedaan, er is gegeten en vooral: de kelen zijn goed gesmeerd. U wilt niet weten wat wij allemaal geschrapt hebben. Omdat de portables nog steeds een erg goed bewaard geheim zijn, vroegen we voor het gemak maar even waar ze vandaan komen.

Wio: "Als ik me goed herinner, zijn we begonnen in het jaar 1996. Dat was in een bezetting van drie personen. Ondertussen is Kenneth uit de band vertrokken, maar het toeval wil dat op dat moment Jurgen er bij is gekomen. Ongeveer een half jaar geleden, tijdens Pukkelpop, kwam Bertrand er dan bij. Dat moet ongeveer tijdens het derde nummer zijn geweest."
Bertrand: "Ik kende hen totaal niet, ik zat in het publiek."
Hans: "Wij konden nog wel een knappe jongen gebruiken."
Wio: "Het grootste probleem was dat er nooit knappe vrouwen naar onze optredens kwamen. Als we naar een optreden van Bertrands bandje, Autopilot, gingen kijken, stikte het er altijd van de knappe vrouwen en daarom hebben we hem bij de portables gevraagd. Maar blijkbaar hebben we het verkeerde bandlid van Autopilot weggekaapt."
Jurgen: "We gaan hem terug buitenzetten."
Wio: "Het werkt niet! Nog steeds geen knappe vrouwen op onze concerten."
Jurgen: "Integendeel."

Goddeau: Over jullie vroege nummers schrijven jullie dat ze een erg mathematische structuur hadden en een intens gebrek aan emotie vertoonden. Nu, wat wij van jullie kennen, komt ons toch erg emotioneel over.
Hans: "Onze muziek was veel koeler en killer en inderdaad mathematisch, maar stellen dat ze een gebrek aan emotie vertoonde, dat vind ik toch overdreven: het klonk gewoon anders. Nu is het meer gevoelig."

Goddeau: Ik bespeur in jullie muziek een grote invloed van Mogwai. Ligt dat aan mij?
Jurgen: "Dat ligt aan Mogwai."
Hans: "De vergelijkingen die je maakt, hangen af van de context die je kent: sommige mensen luisteren vrij veel naar de Beach Boys en The Byrds en zeggen ons dat onze muziek op die groepen lijkt. Omdat ze in die context zitten, meer is dat niet. Als je veel naar Mogwai luistert, ga je er Mogwai in herkennen."
Wio: "Geen van ons is een grote Mogwaifan."
Jurgen: "Uiteindelijk is ook Mogwai een compilatiegroep van zovele voorgangers. Gelukkig geven ze dat zelf ook toe."