|
Neil Young meets Thurston Moore meets John Cage meets Great Lake Swimmers. Wie benieuwd is hoe dàt klinkt, moet als de wiedeweerga Chad Vangaalen ontdekken. Met Soft Airplane heeft de Canadese artistieke duizendpoot een van de mooiste platen van 2008 uit. Terwijl buiten de eerste sneeuw naar beneden dwarrelde, voelden wij de schuchtere maar sympathieke Vangaalen aan de tand.
 goddeau: In interviews of recensies word jij steevast afgeschilderd als een echte huismus die zijn kelderstudio zelden verlaat. Om eerlijk te zijn: je ziet er niet uit als een wereldvreemde kluizenaar.
Vangaalen: (lacht) Ben ik ook niet. Ik zit gewoon erg graag thuis, en heb er alles om mijn inspiratie te botvieren. Op tournee verlies ik bovendien veel van mijn krachten en verspillen we veel tijd met rondrijden in de bus, wachten in hotelkamers, elke avond opnieuw soundchecken,…Veel liever zou ik nu thuis zitten schilderen.
goddeau: Thuis, dat is je huis in Calgary, Canada, waar je Soft Airplane, je nieuwste plaat, hebt opgenomen. Nooit gedacht om, na je vorige twee platen vol huisvlijt, deze keer een professionele studio te boeken?
Vangaalen: Neen, ik zou mezelf verloochenen als ik voortdurend krampachtig zou proberen om alles perfect te krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat ik dagenlang met hoofdtelefoons zou moeten werken of me door iemand anders laten commanderen. Een plaat opnemen is voor mij een strikt persoonlijk proces.
Bovendien tillen al die kleine creases and cracks de plaat naar een hoger niveau, vind ik. Zo raakte ik ook gefascineerd door muziek. Door naar de radio te luisteren, of naar de platen van pakweg Sonic Youth of Shellac die deze onvolmaaktheden er bewust inlieten, raakte ik er gaandeweg van overtuigd dat ik dat ook kon. Het maakt muziek menselijker. goddeau: Toch klinkt Soft Airplane allesbehalve lo-fi.
Vangaalen: Precies. Hoe dikwijls krijg ik dat niet te horen, dat mijn muziek lo-fi klinkt. Ik probeer net heel hard om de beste kwaliteit mogelijk na te streven. Ook al ben ik meestal te lui om er alle foutjes uit te halen. goddeau: De algemene consensus omtrent Soft Airplane is dat het jouw meest coherente plaat is. Akkoord?
Vangaalen: Absoluut. Soft Airplane is bijvoorbeeld bewust een stuk korter dan de vorige twee albums. Deels onder druk van Sub Pop (het legendarische platenlabel waarbij Vangaalen zijn albums uitbrengt, ld) die me smeekten om ditmaal een enigszins normaal album uit te brengen. Maar zelf was ik ook echt niet tevreden met mijn laatste plaat, Skelliconnection. Daarvoor had ik geselecteerd uit meer dan honderd songs, waarvan sommige al meer dan tien jaar oud waren. De samenhang op dat album was dus serieus zoek. Mocht ik nu op een knop kunnen drukken die Skelliconnection prompt vernietigt, ik twijfel geen seconde. De songs die op Soft Airplane beland zijn, heb ik allemaal in dezelfde tijdspanne geschreven en dat hoor je.
17 december 2008 |
