|
 goddeau: Jullie nummers lezen als kortverhalen. Zitten er veel persoonlijke gebeurtenissen tussen?
Legrand: "Soms vliegen de zinnen eruit, soms moet ik eraan werken. Ik laat me leiden door mijn verbeelding of door de muziek die me woorden in de schoot werpt. Het is wel zo dat ik bewust niet over mezelf schrijf. Ik neem de luisteraar graag mee naar een andere plek, waar we dat beeld allemaal met elkaar kunnen delen en er niet zozeer op mezelf gefocust wordt. Uiteraard komt het van ergens vanbinnen, maar ik boetseer het naar iets abstracts en directs. Het moet goed voelen als ik het zing."
goddeau: Een opmerkelijk en intrigerend nummer op jullie laatste plaat is "Gila", waarover veel muziekblogs uitvoerig schreven het afgelopen jaar.
Legrand: "Gila kan een personage zijn maar evengoed de benaming van een bepaald gevoel. Het kan alles zijn wat je maar wenst: een vreemd feestje, een rare plek in je hoofd of iets dat over je waakt. Zelfs de clip was bevreemdend en dubbelzinnig intens. Ook hier zijn de "ik", "jij" en "wij" abstracte gegevens."
Scally: "Ik denk dat zoveel mensen zich aangetrokken voelen tot dit nummer omdat we er het langst aan gewerkt hebben. Het heeft zeker een jaar geduurd voor het af was. We bleven het maar veranderen, er kwam geen einde aan. Het was een echt gevecht. Ik denk dat die haat-liefdeverhouding er wel in doorsijpelt. Uiteindelijk leek het wel alsof de wereld het schreef. Eerst zongen we "lalala", toen werd het plots "Gila""
Legrand: ""Gila" betekent in het Indonesisch "gek". Dat wisten we pas wanneer we de titel al hadden. Een vreemd toeval. Er zit iets wilds en duisters in. Een creatuur of een monster misschien, maar ook een mens. Onze nummers hebben veel meer cryptische kwaliteiten dan je denkt." goddeau: Je oom is de grote Franse filmcomponist Michel Legrand. Heb je van hem die visuele gave meegekregen?
Legrand: "Niet onmiddellijk. Ik heb geen echte relatie met hem. Toen ik hem de laatste keer zag was ik nog een baby. Misschien zit het wel in de genen? Uiteraard is de kwaliteit van zijn muziek tijdens die gouden Franse filmperiode zo sterk dat het alleen maar invloedrijk kan zijn. We willen graag voor film werken. Beeld en muziek zijn zo krachtig samen." goddeau: Ook jullie hoezen zijn visuele curiosa.
Legrand: "Voor Devotion zochten we iets wat bescheidenheid en — uiteraard — toewijding uitdrukte. Twee mensen zitten in stilte rond een voorwerp, in dit geval een taart, maar je hebt het gevoel dat er onvermijdelijk iets anders aan de gang is. Alles in dat beeld is zo eenvoudig dat er iets anders uit voortvloeit."
Scally: "We hebben daar geen ellenlange discussies over. Een gevoel en een pose, meer hebben we niet nodig."
Legrand: "Toch is het nooit een lukraak beeld. Voor Beach House gebruikten we juwelen uit mijn juwelendoos. De textuur, het licht en de kleuren van die juwelen waren verbazend genoeg de visuele uitdrukking van onze muziek. De intensiteit of net het gebrek eraan komt exact overeen." goddeau: En toch denken we als we jullie muziek horen niet meteen aan strandhuizen.
Scally: "We hadden werkelijk geen idee voor een groepsnaam. De namen die we hadden waren nog dommer dan Beach House. Uiteindelijk pikten we dat op uit een onnozele conversatie met vrienden en sindsdien kon niets er nog aan tippen. We hadden domweg veel geluk, denk ik. Veel mensen zeggen nu dat onze muziek als de zeewind is die rond het strandhuis briest. Ik vraag me af welke verklaring ze klaar zouden hebben als we Tree House hadden geheten. (lacht)"
17 December 2008 |
