Saybia :: ''Wat dichtbij komt, daar schrijven we over''

We schreven al eens dat elk land, elke stad en elk dorp zijn barden nodig heeft. Dus ook Denemarken. En zie: soms zijn die barden zo goed dat ze de landsgrenzen oversteken. Enter Saybia, een Deense groep lieve jongens met gitaren. Neen, ze willen het woord Travis niet horen.

Big in Denmark, het moet ongeveer evenveel beteken als Big in Belgium. Saybia neemt het in elk geval ernstig: hun debuutalbum haalde nog geen zes maanden na de release al dubbel platina, een nooit geziene prestatie voor een rockgroep aldaar. De grote doorbraak dus, en ook in de rest van Europa gaat het lang niet slecht. In België staan ze al weken stevig verankerd in De Afrekening en in minder belangrijke landen als Duitsland spelen ze zelfs het voorprogramma van A-Ha. De jongens blijven er echter erg rustig onder. Ambitieus, maar niet arrogant — eerder met de schattige opwinding van scouts die voor de eerste keer op kamp zijn — zitten ze rond de microfoon. Gewoon: overtuigd van de kwaliteit van hun songs. En aan hun talent hoeft inderdaad niet getwijfeld te worden, The Second you sleep is een puik plaatje geworden.

"Ik weet niet of we echt aan het doorbreken zijn, yet", zegt zanger-gitarist Søren. "Maar het ziet er goed uit. Denemarken is een klein land en voor een platenfirma bereid is om het met jou in het buitenland te proberen, moet je al een graad van succes bereikt hebben. En daar zijn we in geslaagd. We verkochten 105.000 platen al, meer dan dubbel platina."

"Dat is heel wat voor een alternatieve band, ja. Maar we hebben eigenlijk geen idee waarom het uitgerekend ons is gelukt. Misschien een combinatie van verschillende dingen: er was al enkele jaren geen nieuwe Deense rockband meer op het voorplan getreden, dus er was ruimte voor, en dan begon ook de openbare omroep Deense rock-acts te steunen net toen we onze sixtrack-EP uitbrachten. Ze speelden "The Day after tomorrow" en hersenspoelden zo het Deense publiek."

Hoewel ze opereren vanuit Kopenhagen, groeiden de vijf op in een provincienest. Welke invloeden sijpelen tot daar door? Søren: "Al de muzikale golven kwamen er met twee jaar vertraging: toen we eightiesmuziek speelden, woedde de grunge, toen we grunge gingen was iedereen al mee met de Britpop….Pas toen we naar Kopenhagen verhuisden, vonden we uit welke muziek we wilden spelen."

Je hoort het niet in hun muziek, maar in de band schuilt blijkbaar een grote voorliefde voor de muziek uit de jaren tachtig. Zo coveren ze regelmatig "Ordinary World" van Duran Duran, en deze herfst trekken ze in het voorprogramma van A-Ha langs de Duitse stadions. Je moet dat relativeren, vinden ze: "Ordinary World" is gewoon een erg goeie song," vindt Søren. "Neen, we hebben geen zenuwen om A-Ha te ontmoeten. We gaan gewoon ons ding doen. Be cool. Stay cool. Het is hun show, wij zijn maar het voorprogramma. We gaan ons dus niet opdringen zolang zij geen contact met ons leggen. Het zál een ander publiek zijn, maar ik denk dat we ook hun publiek kunnen overtuigen want we hebben nogal een brede aantrekkingskracht. Ons publiek is erg verscheiden."
"De eightiesmuziek waar we ons eerst door lieten beïnvloeden in dat begin? Hard-rock. Heavy rock, bijna-glamrock. Neen, we begonnen niet met covers. We wilden dat wel, maar op de eerste repetitie schreven we al onze eerste song. Dat was gewoon leuker dan andere groepen te coveren. Welke invloeden? Een beschamend verleden met namen als Extreme, Mr. Big, Marillion,…"