Saybia :: ''Wat dichtbij komt, daar schrijven we over''

Toen ze platina gingen, was het cadeautje dat de groep van hun platenfirma vroeg een vinylversie van hun debuut. Nochtans zijn ze te jong om ooit de vinylplaat echt gekend te hebben. Vanwaar die nostalgie? Søren: "It’s the real thing, isn’t it? Dat is een echte Plaat. We wilden dat echt, al was het niet gemakkelijk de platenfirma te overtuigen. Lang bleef het bij een belofte, maar we hebben hen overtuigd en da’s goed. Een droom werd waar." Jess (keyboards) valt in: "er hangt magie rond een vinylplaat. Je hebt dat niet met een cd."

De eerste reacties van kenners op de groep was niet onverdeeld positief. Travisclonen, Coldplay-epigonen,…: erg origineel werden ze niet bevonden. Toch voelt Søren zich niet verwant met de groepen die genoemd worden. "Die New Acoustic Movement is grotendeels iets Brits, daar hebben wij geen band mee. Al kan het zijn dat we min of meer onbewust beïnvloed zijn want we praten eigenlijk nooit over andere groepen als we musiceren. Misschien hangt het dus inderdaad gewoon in de lucht, dat ‘quit is the new loud’-ding."

Kritiek of niet, de fans zijn mee. Tot in de Verenigde Staten — waar de plaat niet is gereleased — kopen mensen The Second you sleep via het internet. "Die mensen leerden ons kennen via het web of via Deense vrienden die hen de plaat opstuurden. Ook enkele Amerikaanse uitwisselingsstudenten namen onze cd mee, de plas over. Heel leuk eigenlijk. In Japan is onze plaat ook al terecht gekomen."

Die internationale fanbase zorgt voorlopig voor een Babylonische spraakverwarring op het gastenboek van de Saybia-website: Deense fans schrijven er naar hartelust berichtjes in hun moedertaal, tot wanhoop van de (voornamelijk) Nederlandse bewonderaars. Het amuseert Søren wel: "Nu beginnen de Nederlandse fans ook al in het Nederlands te posten. Dat vinden de Deense fans waarschijnlijk erg vervelend. We gaan ze moeten leren in het Engels te schrijven. Binnenkort komt er een Engelse website."

"Waarom Nederland al enthousiast reageert? Ze waren de eersten in het buitenland die iets met ons wilden doen en brachten de plaat al in april uit. Als "The Second you sleep" als tweede single uitkomt, gaan ze samen met de rest van Europa ook aan de promotie ervan beginnen. Ja, het gaat dus goed, in overweging nemend dat we een klein Deens groepje zijn, maar geen miljoenencontract hebben. Nog niet, neen. (lacht) Het groeit, en dat is leuk."

Het gaat wel erg snel eigenlijk, sinds Denemarken is veroverd. Is het plotse succes niet moeilijk om mee om te gaan? Steken de ego’s de kop al op? "Erg verwarrend was het niet," zegt Søren: "We hebben vertrouwen in wat we doen. We kennen elkaar nu al zo lang dat als er een paar beginnen te zweven, de rest hen terug op de grond kunnen zetten. Schreeuwende en huilende meisjes hebben we al voor ons gehad op concerten, maar of dat goed is voor het ego? Het is vooral heel erg vervelend soms "Shut up. Ik probeer me hier te concentreren op dit podium," denk ik eigenlijk alleen maar. Maar het is een compliment natuurlijk, al zijn we niet geïnteresseerd in het hele tiener-idoolgedoe."

"Ik weet dat door "The Day after Tomorow" de indruk bestaat dat ik enkel over trieste liefdestoestanden zing, maar de helft gaat nog altijd over andere dingen, over dingen die ik of die wij als band hebben meegemaakt. Zo gaat "Joy" over de moeder van een ex-vriendin die alcoholicus was. Het gaat over de wereld die ik plots binnentrad door haar vriend te worden. En "In Spite of" gaat over het geloof in wat je doet. Blijven doen waar je mee bezig bent en steeds vooruit kijken. En dat hebben we gedaan."