Saybia :: ''Wat dichtbij komt, daar schrijven we over''

Vind hij de wereld dan een trieste plaats? Søren raakt er even niet uit. "Neen. Ja. Misschien. Er zijn zoveel mooie dingen op deze wereld, maar ongeveer de helft van wat je ziet is zo misselijk. Maar dat wil ik niet in mijn muziek brengen, daarvoor ben ik niet filosofisch genoeg om daar al over te schrijven. Nog niet. Wat me nu bezighoudt, is wat rond mij gaande is. Ik kijk natuurlijk televisie, maar wat je daar ziet is niet altijd even gemakkelijk in een song te vatten als een ruzie met je lief of je beste vriend. Wat het dichtste komt, daar schrijf ik over."
"Maar ik ben inderdaad nogal dramatisch en emotioneel dus schrijf ik alleen over trieste dingen. En een droevig verhaal is altijd interessanter dan één over vreugde en schoonheid, vrees ik. Happy people have no stories, zo is het. Of eerder: beautiful people have no stories (lacht). Je kan geen nieuwsuitzending hebben die alleen maar goed nieuws brengt. Dat gebeurt niet."
"Eigenlijk is het heel basic: als je duizend jaar geleden rond een vuur zat en je vertelde elkaar verhalen, gingen die ook altijd over spoken en over hoe mensen stierven, gedood werden door een leeuw…Trieste verhalen omdat ze opwindend zijn, en emotioneel in tegenstelling tot "het was een zonnige dag en alles was aangenaam." Ooit schrijf ik misschien zo’n song, maar die gaan zo diep niet."

"Soms is het zelfs therapeutisch zoiets te schrijven. En voor een luisteraar gaat het inderdaad om de troost, de herkenning. Muziek is universeel en als ik een song schrijf over een ruzie met mijn meisje, dan kan iedereen zich daar in herkennen. "The Day after Tomorrow" gaat over iets niet durven vertellen tegen een meisje, of tegen je ouders,… Het is een universeel thema, jezelf niet durven te uiten tegenover de ander tot het te laat is."

Denken ze dat er een limiet op hun succes zit of zien ze zichzelf binnen een paar jaar uitverkochte stadia platspelen? Jess weet het niet. "Moeilijk te zeggen, maar we gaan er hard aan werken." Zouden ze dat dan willen, stadions bespelen? Drummer Palle ziet het toch niet té groots: "De grote stadions niet, maar de medium-stadions zien we wel zitten."

Ook Søren wacht af: "Het hangt er gewoon van af hoe ver onze muziek ons kan brengen. En ik denk dat onze songs sterk genoeg zijn om ons ver te brengen. Hoé ver is echter een andere vraag, dat kan je niet voorspellen. Ja, ik denk dat we met de Nickelbacks van deze wereld kunnen concurreren. We kunnen met de besten concurreren." "Natuurlijk", valt Jess hem bij: "We zijn Europanen, we spelen thuis."
En kunnen ze de Puddle Of Muds of Nickelbacks op Amerikaanse bodem aan. "Ja", zegt Søren. "We gaan het in elk geval proberen", mildert Jess. En nemen ze dan hun vuurwerk mee, zoals meer en meer bands? Søren ziet het onmiddellijk zitten. "Dat zou op een bepaald moment leuk zijn misschien. (Lacht). Boem. (zingt) ‘Well, I chrash * boem * in my mind * boem *". (algemene hilariteit).