DIT WAS 2008: Woven Hand :: ''Wij zijn de schepping, God is de schepper. Zo is het nu eenmaal.''

Met het bij momenten verschroeiend intense Ten Stones -- alweer zijn vierde studioplaat met Woven Hand -- liet David Eugene Edwards nogmaals horen dat niemand het ware geloof met betere muziek uitdraagt dan hij. Ook bij ons gesprek over deze puike plaat (nipt buiten onze top twintig gevallen) is het woord van de Heer nooit ver weg. “God laat Zijn wil niet tegenwerken door iemand die gewoon zijn goesting doet.”

goddeau: Ten Stones werd live in de studio opgenomen. Waarom moest dat?
Edwards: “Daniel Smith van Danielson wilde ons al jaren in zijn studio krijgen om daar zo live mogelijk een plaat op te nemen. Dat wilde ik ook, maar het duurde tot nu voor het financieel en qua timing mogelijk was. We wilden met die live opnames meer het gevoel van onze concerten overbrengen; dat meer agressieve moest er deze keer inzitten.”

goddeau: Hoe belangrijk was de terugkeer van Sixteen Horsepowerbassist Pascal Humbert op dat vlak?
Edwards: “Geweldig belangrijk natuurlijk. Hij speelt ondertussen alweer twee jaar met ons mee en dat is erg gemakkelijk. Je moet het niet als een echte reünie zien want we steunen niet op wat we in het verleden hebben gedaan, maar we gaan opnieuw samen de toekomst in.”
“We klinken inderdaad opnieuw wat gespierder dan voorheen. Op de vorige platen kozen we ervoor om meer atmosferische muziek te maken, nu concentreren we ons opnieuw op een steviger geluid. Aangezien we nu al zoveel jaar samen spelen, leek het ons wel steek te houden om dat nu ook eens op plaat te gaan vertalen. Voor Ten Stones hebben we de invloed van heel wat mensen ondergaan. Zo ook van Emil Nikolaisen van Serena Maneesh, die meehielp met de opnames en ook gitaar speelde. We hebben samen met hem heel wat geëxperimenteerd ons ontzettend geamuseerd met het proberen om de muzuziek zo geschift mogelijk te laten klinken. Zo is ook “Not One Stone” ontstaan in al zijn hevigheid.”

goddeau: Heeft Ten Stones een bepaald thema?
Edwards: “Er zijn er een paar, zoals op elke plaat. De titel Ten Stones heeft de notie van zwaarte in zich en ook de song “Not One Stone” draagt dat uit. Die song gaat over het feit dat alleen wat God schept voor eeuwig is en dat van wat mensen hebben gemaakt -- onze kathedralen, bijvoorbeeld -- geen steen op de andere zal blijven. Dat onze kerk gemaakt is in de geest en niet door mensenhanden. Het is een erg belangrijke song.”
(lacht) “Er zijn mensen die het een optimistische plaat vinden, anderen horen er dan weer onze meest zwartgallige in. Er wordt duidelijk op verschillende manieren naar gekeken. Het is ook allebei waar. Hoe ouder ik word en hoe meer mijn relatie met mijn schepper rijpt, hoe miserabeler ik mezelf zie en tegelijk zie ik nog meer Zijn glorie door wat Hij voor mij heeft gedaan. Beide kanten worden versterkt naarmate de tijd verstrijkt.”
“De song die het meest voor de plaat spreekt, is ontegensprekelijk “Kingdom Of Ice”. Voor mij is dat de meest pure Woven Handsong die we ooit hebben opgenomen, zowel qua geluid als wat betreft sfeer en thematiek. Het is gebaseerd op het boek Job waar God tegen Job zegt “waar was jij toen ik het machtige paard schiep? Jij hebt daar niets mee te maken.” Het komt er op neer dat hij de Schepper is en wij de schepping zijn; zo is het en daar is niets aan te doen. Misschien is dat wel het hoofdthema van de plaat.”

goddeau: Je gaf het zelf al aan: de voorbije jaren werd je muziek almaar meer atmosferisch. Was de soundtrack die je schreef voor de dansvoorstelling Blush van Wim Vandekeybus een sleutelmoment in die evolutie?
Edwards: “Voor mij is er gewoon een logische evolutie. Zelfs bij Sixteen Horsepower deden we al uiteenlopende dingen, naargelang de omstandigheden of waar ik mee bezig was. Het is één lange reis, een verkenning van geluid. Blush was een gouden kans om niet te moeten nadenken over songs, en gewoon muzikale landschappen te kunnen scheppen. Dat hadden we al gedaan bij Sixteen Horsepower, maar daar hadden we ze altijd geïncorporeerd in de songs, nu kon ik dat atmosferische volledig uitwerken. Dat heb ik met plezier gedaan. En hopelijk kan ik dat in de toekomst nog doen.”
“Met Ten Stones heb ik opnieuw meer afgewerkte songs geschreven. Het is een meer straight forward, rock -n- roll manier van werken geweest. Dat voelde juist op dat moment, maar het wil niets zeggen over de richtingen die we in de toekomst kunnen uitgaan.“