Solex :: ''Als je het slecht vindt, moet je gewoon geen recensie schrijven''

Ze speelde ooit een naaktrolletje in een film van Peter Greenaway. Toch zal ze vooral de geschiedenis ingaan als de frontdame van Solex. Met Solex brengt de Nederlandse Elisabeth Esselink experimentele muziek die opgebouwd is uit samples met een zeer diverse oorsprong. Op 11 september 2001 — jawel — zag het derde album van Solex, Low kick and hard bop, het levenslicht.

Goddeau: Ben je al in de stemming voor het prinselijk huwelijk op 2 februari?
Elisabeth Esselink: "O jeetje, ja. Eigenlijk ben ik wel benieuwd wat dat gaat worden. Veel mensen vinden dat de Nederlandse regering wat kritischer mag staan tegenover de achtergrond en de herkomst van Maxima. Een kleine groep wil daar de aandacht op vestigen zonder het huwelijk te verstoren. Waarschijnlijk zullen er geen relletjes zijn. Toen Beatrix gekroond werd, was het wel anders: toen liep het helemaal uit de hand in Amsterdam. Ik ben niet echt koningsgezind, maar ik vind het wel leuk om in een monarchie te leven want je hebt toch altijd smeuïge verhalen."

Goddeau: Vertaalt het Nederlandse chauvinisme zich ook in de erkenning van de bands van eigen bodem?
Esselink: "Nederlanders zijn juist helemaal niet chauvinistisch. Dat is echt een vooroordeel. Nederlanders voelen zich niet minderwaardig, maar denken vaak wel: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Volgens vele voetbaltrainers verliest het Nederlandse elftal de laatste tijd zo veel wedstrijden net omdat ze niet chauvinistisch genoeg zouden zijn."
     "Solex is in Nederland bijvoorbeeld helemaal niet zo succesvol. In Italië daarentegen gaat het dan weer heel goed. Het verschilt dus echt van land tot land. In de Verenigde Staten gaat het ook goed, maar daar is het dan weer afhankelijk van de plaats waar we spelen. In steden met veel studenten zijn het uitverkochte zalen, maar in New Orleans staan we dan weer voor twintig man te spelen."

Goddeau: Waarom lukt het dan in eigen land niet zo goed?
Esselink: "In Nederland vindt men onze muziek heel erg experimenteel en daar houden Nederlanders niet van. Er zijn maar heel weinig experimentele dingen die het goed doen in Nederland. Trouwens, ik vind Solex helemaal niet experimenteel hoor, het is gewoon popmuziek. Ik snap het niet helemaal, maar als die mening eenmaal gevormd is, kun je daar niet veel meer aan doen."

Goddeau: Hoe ben je bij een label als Matador terechtgekomen?
Esselink: "Ik had een bandje opgestuurd van een demo. Er zat een simpel briefje bij: ‘Als je het leuk vindt, moet je me maar bellen en dan stuur ik nog wel een bandje op.‘Drie weken later kreeg ik telefoon van iemand van Matador die me vroeg om dat tweede bandje ook maar op te sturen. Nog eens drie weken later belden ze terug met de boodschap dat ze me wilden ontmoeten en een contract aanbieden. Daar ben ik op ingegaan; zo‘n aanbod kun je toch niet afslaan. Het is een independent, maar wel een grote independent en ze geven me alle vrijheid. Dat is super-relaxed. Ik krijg alleen maar een datum waarop ik nieuw materiaal moet af hebben. Ik moet niet eens een demo laten horen."

Goddeau: Je laatste plaat kwam uit op 11 september en daar stond een nummer op met als titel "Ease up you fundamentalist"
Esselink: "Dat is puur toeval natuurlijk. In november hebben we een toer gedaan in Amerika en bijna elke journalist vroeg ernaar. Op die manier lijkt het heel politiek, en ik haat politiek. Ik wil me daar helemaal niet in verdiepen. Ik sta wel achter de inhoud van dat liedje, maar het is zeker geen politieke songtekst. Het gaat erover dat je, als je je net begint op te maken als meisje, binnen de lijntjes moet blijven. Je ziet vaak twaalfjarige meisjes bij wie de make-up alle kanten op schiet. Er is trouwens ook een band die We are the Empire State Building heette, en nu heten die gewoon We are the."