Spinvis :: ''Laat het gedoe maar ophouden, dan kan ik thuis weer mooie muziek maken''

De eerste zomerse dagen van 2002 zullen voor deze recensent onlosmakelijk verbonden zijn met "Voor ik vergeet" van Spinvis. De eerste zonnestralen op de rug en een feëriek liedje over tictacs in neusgaten op de radio. Achter de nogal vreemde naam gaat een 41-jarige Nederlander, die eigenlijk liever niet bekend werd, schuil.

Opeens was daar die papapa-ende vrouwenstem en die Nederlander die zong over een feestje in de Bildstraat waar hij toch niemand kende en hij uiteindelijk alleen nog lijkt te dromen. ‘Que?’, denk je dan. Na de derde beluistering ben je verkocht of krijg je er dermate het schijt van dat de radio uitgedraaid wordt. Wie "Voor ik vergeet" verschrikkelijk vindt, zal de CD waarschijnlijk ook niet echt fantastisch vinden. De anderen lezen best verder, want Spinvis is een zeer gevarieerd plaatje dat zich bescheiden doch onverbiddelijk in je CD-speler vastzet. Een fijn tegengif voor het gebulder van A of Papa Roach als het ware.

Op Spinvis wordt gerockt, gehiphopt, getriphopt en zelfs gekleinkunst, maar vergelijkingen en vakjes zouden de CD enkel onrecht aandoen. Het belangrijkste is de warme sfeer van de plaat. Denk bij de ideale luisterpositie aan een licht zwoele zomeravond. Je ligt met een glas goede wijn in de hand in de tuin. Een goede vriend of je geliefde ligt langs je voor een gesprek over de fijne dag die voorbij is. Genieten van wat geweest is en genieten van de mooie dingen des levens: licht melancholisch, maar toch blij dat je het gehad hebt. Nakaarten over de fietstocht van die dag en … Ik laat me even gaan, sorry.

Zinnige dingen vertellen over Spinvis of een interview van de man zelf afnemen zonder de magie kapot te maken, is moeilijk. De beste tip die we u kunnen geven, is: "Stap nu de platenwinkel binnen en hang die koptelefoon over je hoofd!". Enne, geef die koptelefoon zeker niet af voor je deze CD volledig hebt beluisterd. Luister naar "Bagagedrager", "Smalfilm" en "In staat van narcose", maar doe er vooral je zin mee. Deze recensent ziet Spinvis alleszins als een cadeautje van boven de rivieren waar hij ze een paar miljoen Marco Borsato's voor wil vergeven. Maar sttt, ik ga nog eens op play duwen. Intussen is er voor jullie een interview.

Goddeau: "Voor ik vergeet" lijkt me echte lentemuziek
Spinvis: "Dat is leuk, want het gevaar is dat dat nummer te negatief en droevig wordt uitgelegd en zo is het helemaal niet bedoeld. Het gaat over het feit dat ik dingen zal vergeten, maar dat is helemaal niet erg. Zo gaat het nu eenmaal. Het zijn heel mooie herinneringen, maar ik vind het niet erg dat ze verdwijnen. Alles verdwijnt. Je verdwijnt zelf uiteindelijk ook. Het is een ode aan de dingen zijn geweest, maar niet met het idee dat het vroeger allemaal beter was. Het is gericht op de toekomst."