Spiritualized :: ''Als je mijn muziek wilt stelen, pik dan mijn gitaar''

Met Let It Come Down dreef Jason Pierce van Spiritualized zijn hang naar orkestrale grandeur tot het extreme. Voor de opvolger koos hij echter voor het absolute tegendeel. Zonder repetities trok hij met de groep de studio in, en terwijl de muzikanten nog aan het zoeken waren naar het antwoord op zijn partijen, liepen de tapes al: "Er was niets waarachter ik mijn songs kon verbergen."

Over de man die zijn eerste demo ooit de welluidende titel Taking Drugs to Make Music to Take Drugs To gaf, doen veel verhalen de ronde. Maar geen van allen bereidden ons voor op wat we voor ons krijgen: een vriendelijke, praatgrage man. En Pierce is moe. Een zwaar promotie- en tourschema? "Neen, hoor. Ik ken andere manieren om mezelf uit te putten", glimlacht hij. Hij praat zacht, en vaak is het moeilijk om hem te begrijpen, maar hij neemt geen blad voor de mond: "Fans zijn conservatief."

Goddeau: Voor Amazing Grace sloeg je het repetitieproces over om de songs onmiddellijk op te nemen. Het moest spontaan klinken?
Jason Pierce: "Zo spontaan als maar kon. De beste rock ’n roll wordt gemaakt als je geen controle hebt, en dat heb ik terug proberen vast te krijgen. Het was de bedoeling zonder tralala de studio in te trekken en een plaat op te nemen. No big deal. Omdat mijn muziek nog altijd gebaseerd is op songs en songstructuren is het heel moeilijk om het zo spontaan te houden als de muziek waardoor ik beïnvloed ben: Han Bennink en andere reuzen van de Europese jazz uit de jaren zestig en zeventig. In die tijd was er nog niet zoveel verschil tussen de Amerikaanse en de Europese jazz, maar hier hebben ze het toen echt een paar stappen hoger getild en sindsdien is Amerika niet meer terug bijgebeend."
     "Om hun niveau van spontaniteit te benaderen en toch op basis van songs te werken, leerde ik de muzikanten de nieuwe songs pas kennen op de dag dat we ze gingen opnemen. We probeerden ze op band te krijgen voor ze hun partij onder de knie hadden. Je had dus nog het soort frisheid waarbij ze moesten reageren op stukken muziek van anderen, die ze voordien nog niet hadden gehoord en waar het dus nog alle richtingen uitkon. Op die manier had de band ook meer inspraak in het creatieve proces."
     "Het was een instant-proces: je moest onmiddellijk antwoorden op wat de ander deed. Iedereen was dus in een positie waar ze zelf de antwoorden niet wisten op de vragen die werden gesteld. En het werkte erg goed, ik ben er echt trots op. Er is ook niets op de plaat om je achter te verbergen, waardoor het ook zo feilbaar aanvoelt. Het is wat het is: gewoon de songs, geen productie. Meer dan dat krijg je niet."

Goddeau: Is het dan een reactie tegen je Let It Come Down, waar het allemaal niet opkon wat betreft productie en arrangementen?
Pierce: "Het was zeker geen reactie: je kunt altijd nóg verder. Er is geen eind aan de schaalvergroting. En dit is overigens geen verkleining: op Amazing Grace heb ik ook 26 muzikanten gebruikt. Alleen valt dat minder op omdat alles draait rond de gitaar. Bij de opnames van Let It Come Down was ik bij wijze van spreken meer bezig met wat de hoorns of de bastrombones zouden spelen. Songs als "The Twelve Steps" of "The Straight And The Narrow" van op Let It Come Down verschillen in essentie echter niet zoveel van de nieuwe songs. Het is geen radicale ommezwaai."
     "Uiteindelijk is het heel gemakkelijk om plots alles over een andere boeg te gooien, iets helemaal anders te doen dan van je wordt verwacht: de grote ommezwaai naar dance of drum ’n bass. Het is veel moeilijker om goed te blijven in je oude gewoontes."

Goddeau: Hoe erg vond je het dat de plaat al maanden voor de release was gelekt op het internet?
Pierce: "Waarom zou ik me daarover opwinden? Als het stomweg diefstal is, als het daarom gedaan is, dan kun je evengoed bij mij thuis mijn gitaar komen stelen. Maar als het gewoon was om de muziek te kunnen horen, voor ze in de winkel te krijg is, wat zou daar op tegen zijn? Dat is nu eenmaal wat mensen willen: de muziek beluisteren voor ze die kopen. Als ze het niet kopen, maar zelf branden, ja, dan kun je het als regelrechte diefstal beschouwen. En ik kan niet zeggen dat ik daar achter sta."
     "Het probleem is eerder hebzucht: dat mensen op die muziek een bepaalde prijs gaan plakken: zoveel miljoen. Maar het is gewoon muziek, meer niet. Platenfirma’s beconcurreren elkaar en ze proberen gewoon om het meest winst te maken met goedkoop geproduceerde muziek. Als je dat op een cd brandt, dan verschilt dat niet zo erg van wat je verkocht wordt."