TIP VOOR 2009: Kyte :: ''Geef ons nog een paar jaar en we komen wel met straffe verhalen naar huis''

Nu Sigur Rós definitief door de grote massa is omarmd, kan er nog wel een zweverig bandje dat dromerige muziek maakt bij. Hou Kyte dus in de gaten dit jaar, want op hun minidebuut slagen deze jonge Engelsen er in om de schoonheid van die IJslanders te paren aan echte elektronische pop.

Ben Cox (bassist): "Van die vergelijking hou ik wel. Mensen noemen ons een postrockband, maar zelf vind ik ons eerder een elektronische groep, genre Postal Service. Zij zijn veel meer een voorbeeld voor ons. Van bij het begin was het duidelijk dat er zang bij moest zijn. We houden allemaal van melodie en we luisteren veel meer naar groepen met zangers dan naar instrumentale bands als Sigur Rós of Explosions In The Sky. Ik vind hen wel goed, maar ik heb het veel meer voor een groep als Death Cab For Cutie."

goddeau: Eigenlijk is Kyte niet meer dan een officieel uitgebrachte demo hé?
Cox: "Klopt. Platenfirma Kids was zo te spreken over het geluid van onze demo’s dat ze die zo wilden uitbrengen. Het laat maar zien hoe goed Tom (Lowe, gitarist-toetsenist, mvs) is in zijn slaapkamer met zijn computer. Ik vind dat de plaat erg goed klinkt."
goddeau: Onlangs had ik een interview met een producer die stelde dat al die platen die thuis zijn opgenomen, onzin zijn. Dat een band een producer nodig heeft om een plaat goed te doen klinken. Niet akkoord, dus?
Cox: "Hmmm. Misschien om het commercieel te doen klinken, maar niet om een organisch geluid te creëren. Meestal is het Tom zelf die de productie doet, dus die gebéurt wel. Nu, ongeveer elke sterke plaat heeft een producer gehad, dus misschien zijn ze toch handig. Voor wat we nu doen, denk ik echter dat we geen nood hebben aan een producer. En we zouden hem toch niet kunnen betalen." (lacht)
goddeau: Stel dat je wel het geld hebt. Wie is de droomproducer die je op jullie muziek wil loslaten?
Cox: "Ken Thomas (die onder andere al met Sigur Rós en Hope Of The States werkte, mvs) zou zeker bovenaan de lijst staan. En ook met Brian Eno zou ik wel willen werken, al was het maar om al zijn verhalen te horen. Ik houd ook van wat hij met Coldplay gedaan heeft; die gast heeft bakken talent."

goddeau: Ik vermoed dat jullie het befaamde Engelse "toilet circuit" (een reeks kleine zaaltjes waar elk beginnend bandje langs moet, mvs) van binnen en buiten hebben gezien. Straffe verhalen aan overgehouden?
Cox: "Moet ik even over nadenken… Eigenlijk overkomen ons weinig vreemde dingen. Mijn gitaar is eens gestolen toen we nog niet lang bezig waren. We waren even buiten de zaal geweest en toen we terugkwamen was hij weg. We zijn daarna vier-vijf uur bezig geweest om de gitaar te zoeken; bleek dat iemand van een andere band die er speelde hem had meegenomen in de waan dat ze van hen was. Zij zaten ondertussen wel in Leicester, dus we mochten een eind rijden om het instrument terug te halen. Tot zover de straffe tourverhalen van Kyte." (lacht)
"We zijn eigenlijk een rustige band; we amuseren ons wel hoor, maar echt bizarre dingen overkomen ons niet. Of wacht; in Duitsland zijn we ook eens onze camionette met al ons materiaal kwijtgespeeld. We hadden hem na een concert geparkeerd, en toen we terugkeerden, was ie weg. Bleek dat we verkeerd geparkeerd stonden, en dat hij was weggesleept. Ik weet het, het is niet erg rock-’n-roll, maar we zijn dan ook nog jong. Geef ons nog een paar jaar, en we komen ongetwijfeld terug met zware verhalen. Nu maken we ons meestal nog het meeste zorgen over of we wel op tijd op onze concerten zullen zijn."