Suede :: ''Het hype-systeem is ten dode opgeschreven''

Schrijf het nu maar al op: Suede wordt dé band van het najaar. Niet alleen is single "Positivity" één van de mooiste die ze hebben uitgebracht, A new Morning — het album waar het de voorloper van is — telt nog minstens zes nummers van dat niveau. Maak kennis met een Suede dat duidelijk volwassener is geworden en met een beetje meeval alsnog de wereld gaat veroveren.

We krijgen drie generaties Suedeheads tegenover ons zitten. Drummer Simon Gilbert is er van het eerste uur bij terwijl Richard Oakes na Dog Man Star de gitaar overnam van Bernard Butler. Halverwege het gesprek komt ook kersvers bandlid Alex Lee (keyboards/gitaar) erbij zitten. Zelf hadden we het nieuwe album nog niet kunnen beluisteren, aan hen dus de vraag hoe het klinkt.

Oakes: "Het is een heel eerlijk album. Ons diepste. Het is even direct als Coming up, maar het heeft zoveel meer diepte."
Gilbert:: "A new Morning gaat heel wat Suede-fans ontroeren. In tegenstelling tot het vorige album, dat eerder koud was. Heel wat van de songs op het album zijn trager. Het zijn niet echt ballads, maar het geluid is een stuk meer akoestisch."

Goddeau: Is het introspectiever?
Gilbert:: "Ja. Nu, pas op: er staan op de plaat ook een paar rocknummers hoor. "Streetlife" is een echte bastard van een rocksong."

Goddeau: Het lijk wel alsof jullie een bepaald schema volgen sinds Richard bij de band kwam. Coming up was een echt pop album, Head Music het rock album, en nu volgt het unplugged album?
Oakes: "Niet echt. Die evolutie is ook heel natuurlijk gekomen. Welke richting we nemen, groeit vanuit de groep. We gaan niet rond de tafel zitten om te discussiëren welke richting we uitmoeten. Er bestáán groepen die dat doen, maar dat merk je dan ook."
Gilbert:: "We beginnen gewoon met de songs die Richard heeft geschreven en trekken het repetitiekot in. Vanaf dan is het repeteren-repeteren-reptereren. Meestal is het vrij evident hoe het verdergaat. Met dit album hadden we ook weer geen probleem met de songs, maar hoe we het zouden opnemen bleek een reuzengroot vraagteken. We zijn aan de opnames begonnen met Tony Hoffer die in elektronica thuis is, maar halverwege realiseerden we dat het niet de kant uitging die we wilden. Toen zijn we herbegonnen met Stephen Street achter de knoppen. Vanaf dan ging het allemaal veel natuurlijker."