Thé Lau :: ''Je moet de gretigheid vasthouden die achter je eerste plaat zit''

"Tot mijn grote verbazing immers was er op de demo’s die ik zonder verwachtingen een beetje had rondgestuurd enorm veel reactie gekomen en kon ik plots kiezen tussen vijf labels. Twee vielen onmiddellijk af omdat ze niet in de periode konden releasen die ik voor ogen had. Bleven er drie over en ik besloot uiteindelijk om bij Sony te tekenen. Niet zo’n makkelijk besluit: het is natuurlijk een luxesituatie dat je kunt kiezen maar plots realiseer je je dat je neen moet zeggen tegen twee personen die je ook wel leuk vind. Maar goed, Sony dus, en dan vroeg ik mij af wie daar nog bijzat en viel de naam K’s Choice. Dat was een aha-erlebenis: dat we daar niet eerder aan gedacht hadden, de zangeres van een band in plaats van een solozangeres! De keus viel vooral op Sarah Bettens omdat haar stem en de mijne naar mijn aanvoelen erg goed bij elkaar kleuren. En zo is het ook: het is alsof het één geluid is op bepaalde momenten."

Goddeau: Je hebt een tijdje aan de cocaïne gezeten. Een drug die ik moeilijk kan associëren met de muziek van The Scene.
Lau: "Tja, het rock ’n roll-leven is niet helemaal aan mij voorbijgegaan. Ik heb een jaar inderdaad vrij veel gebruikt en ik ben ermee gestopt omdat mijn dealer er mee stopte. Het is uiteindelijk niet zo’n heilzaam middel. Ik vond het toen wel prettig, omdat het mij over een bepaalde twijfel en onzekerheid, die ik vaak voelde, hielp. Toen ik ermee gestopt was zag ik dat bepaalde dingen die ik in die tijd geschreven had, iets kils en berekends in zich hadden."
"Maar ik hou nu eenmaal niet van blowen. Het ergste wat je dan kan hebben is een groep, waarvan de ene helft cocaïne gebruikt en de andere helft blowt. Het was een keiharde reden waarom er voor een optreden niet gebruikt mocht worden: je zult het maar meemaken dat de drummer net een paar trekjes heeft genomen en alles zo langzaam mogelijk wil spelen en de gitarist-zanger na een snuifje zes keer zo snel wil gaan."

Goddeau: Madonna heeft jou in de jaren tachtig de ogen geopend, zei je ooit. Hoezo?
Lau: "Zij zag in, voor ik dat deed, dat je om een bepaalde creatieve prestatie te leveren ook een bepaald platform moet bereiken. Eerst is dat hier, dan is dat een stapje hoger. Ze had haar eerste plaat met John "Jellybean" Benitez gemaakt en die heeft ze er meteen uitgegooid toen de plaat een groot succes werd. Om met een andere producer te gaan werken voor de volgende. Toen ze haar vroegen waarom dat was, zei ze dat ze hem niet meer goed genoeg vond: hij had zijn werk gedaan en nu had ze iets beters nodig. Daar op doordenkend vond ik het ook wel kloppen voor ons: in Nederland heb je het jongerencentra-circuit met zaaltjes die te klein zijn om er ooit een massief geluid te kunnen ontwikkelen. Als je dan per ongeluk eens op een groot podium terechtkomt, produceer je een speelgoedgeluid. Ik besefte dat als we ooit een mooi breed rockgeluid wilden bereiken we op dié podia moesten raken en zo snel mogelijk weg uit die zaaltjes."
"Ik heb er toen de halve band uitgegooid. Omdat ik wist dat ik met hen op Rock Werchter niets te zoeken zou hebben. The Scene is pas groot kunnen worden door de mensen die er op dat moment inzaten. Net voor de release van Blauw hadden we bijvoorbeeld nog een wisseling van drummers. De drummer die op Rij rij rij meespeelde kwam me vertellen dat hij er mee stopte omdat hij er niet in geloofde. Hij werd vrachtwagenchauffeur."
"De drummer die in zijn plaats kwam was al wat succes gewoon met zijn vorig bandje en kon er dan ook mee om. Ik heb er jaren later nog aan zitten denken of dat nou niet zielig was. Maar neen: met die eerste had ik het gewoon niet gered. Zo kun je het ook bekijken."