Thé Lau :: ''Wat was dat ook alweer met romantiek?''

Je hoort niets dan goeds over de geluiden die de stem, de gitaar en de piano van Thé Lau en Dante Oei brengen. Tijdens alle optredens is er kippenvel, hier en daar vloeien tranen. Akoestisch dringen de tonen en teksten van liedjes als "Feest", "Vrienden" en "Kleine stille strijd" nog dieper door onze intellectuele olifantenhuiden. Ook het proza dat Lau voorleest — naar eigen zeggen gewoon omdat hij het leuk vindt — deint op deze emotie.

"O is dat er? Lekker.", antwoordt Thé Lau, rockgod van de Nederlandstalige groep The Scene. Dante Oei, de jonge pianist en ex-babysitter van Lau, presenteert een biertje uit de koelkast van de Leuvense stadschouwburg. Het is in de luwte voor het optreden dat Lau de keel schraapt en spreekt: "Soms hoor je hier een haast satanisch hol geluid, zwaar weerkaatsend van de huizen aan de overkant, soms niet de lieve stoute giechel van de bruid, vlak voor zij zich in een langgerekte zucht ontspant" (Uit: 'Kleine stille strijd', kb, wd). Dat vind ik niet echt eenvoudig, toch. Het is een misverstand dat ik eenvoudig schrijf, maar ik weet wel hoe het komt. Het is die tekst van "Blauw". Die is inderdaad heel minimaal, met zoveel mogelijk herhaling. Toen had ik die Nederlandse neiging: meer met minder. Kaalschrapen was het devies. Op een gegeven moment was het één schraap te veel. Als ik nu een adjectief kan plaatsen zal ik het niet laten."

Goddeau: Er zijn minstens twee zangers uit de noordelijke Nederlanden die weten wat echt is. Henny Vrienten zingt waarheid met humor en jij waarheid met passie.
Lau: "Ik vond Doe Maar een hele goede groep, bijna zo goed als The Scene. Het mooiste nummer van Doe Maar heb ik altijd "Pa" gevonden. Niet echt het grappigste nummer. ’t Is nogal ernstig ja, klopt. Ik heb er wel eens een grapje inzitten. Maar meestal zo verborgen dat de mensen het niet horen. En als ze het toch horen, dan vinden ze het meestal niet grappig. Toen ik in het Nederlands begon, maakte ik wel eens grapjes, maar daar was ik dan toch weer niet echt tevreden over. Passie en humor gaan niet zo goed samen, maar Brel is ook niet grappig."

Goddeau: Je noemt je muziek soms romantiek. Volgens Van Dale betekent dat: ‘een romantische richting in de Europese letterkunde, de romandichting of romanliteratuur’, en tot slot ‘hetgeen tot gevoel en verbeelding spreekt’. Wat versta jij onder romantiek?
Lau: "Het woord is er eigenlijk ingeslopen zonder dat ik er erg in had. Je hebt er altijd wel een idee van, maar het is eigenlijk een moeilijk woord. ’k Heb het ook wel eens opgezocht in de Winkler Prins, maar ik werd er niet wijzer van. Dus je hebt me erg geholpen. Dat laatste, dat is wel de hoofdmoot van wat ik eronder versta. Ik hoorde laatst een mooi verhaal over Herman Brusselmans, wiens werk solipsistisch genoemd werd. "Ik ben het er eigenlijk niet mee eens", zei hij. "Ik zal straks eens opzoeken wat het betekent." "