Therapy? :: ''Misschien wachten er wel mensen op Therapy?-de dance act''

Het was alweer even geleden, maar deze zomer was België weer helemaal van Therapy?. Na overweldigende optredens op Rock Zottegem en de Lokerse feesten, werd ook de Leuvense Oude Markt vakkundig ingepakt. Therapy? houdt van België en de liefde is nog steeds wederzijds.

In tegenstelling tot P. Diddy onlangs, zegden Therapy? zelf hun platenfirma de wacht aan. Toch gaan ze niet depressief door het leven, want de kleine zomertour die ze door België ondernamen was een ware triomftocht en als er één optreden is dat we van Marktrock 2002 gaan onthouden dan is het wel dat van deze Ieren. Rock ’n roll op de Oude Markt, dat Stijn Meuris het nog mag meemaken. Er werd zelfs enthousiast gecrowdsurft. Gelukkig maar dat Louis Tobback toen net de meisjes van Eden op de vismarkt stond te bewonderen.

Cellist en gitarist Martin McCarrick woont tegenwoordig zelfs in Brussel, maar had ook een leven vóór Therapy?. Zo werkte hij onder andere mee aan de platen van This Mortal Coil. "Ik was toen nog erg jong", vertelt hij, "maar speelde mee op alle drie de albums. Toen ik Ivo Watts, de baas van 4AD-records, ontmoette, vroeg ik hem op de man af of ik mocht meespelen. Dat mocht, en de samenwerking in de studio draaide erg goed uit."
"Het is niet bepaald het genre dat Therapy? speelt, maar mijn filosofie is dat er geen grenzen of beperkingen zijn. Mijn vrouw is ook een muzikant en wij werken samen aan muziek voor films en video. We spelen concerten met projecties. Ook al iets helemaal anders, en dat bevalt me. Ik zou geen 24 uur op 24 rockmuziek kunnen spelen. Rock is een grote liefde, maar de obsessie is muziek in het algemeen."

Goddeau: Wie zou ik in je cd-kast allemaal ontmoeten?
McCarrick: "Het hele gamma: van Motown, over PJ Harvey en Alec Empire, tot Slayer. Als we touren spelen we voortdurend muziek. En dan wordt het erg verscheiden, want we hebben erg verschillende smaken: Andy houdt van punk terwijl Michael into Scandinavische black metal is. Dan zegt hij: ‘luister hiernaar’ en laat hij me iets horen dat voor mij als een hoop lawaai klinkt. Als hij dan echter over de geschiedenis erachter begint te vertellen vind ik het wel interessant."

Goddeau: Over metal gesproken: jullie stonden dit jaar op het Ozzfest, maar metalgod Ozzy zelf kwam niet opdagen.
McCarrick: "Tja, hij was ziek of zo, het was dus geen echt Ozzfest. We overwogen nog om het gebeuren tot Toolfest of System Of A Downfest om te dopen. Therapyfest? Yeah! (grijnst) Een echte ontgoocheling was het wel niet, al vind ik wat Black Sabbath indertijd deed fantastisch. Niets dan respect dus voor Ozzy. We hebben in Amerika nog met hem getourd en hij was erg down to earth. Nochtans: als er ooit één mens in de rockwereld is geweest die de rockster zou kunnen spelen, is hij het wel. Niet dat je hem veel ziet op zo’n tour, hij houdt het stil overdag. Maar hij wordt ouder hé. Hij verdient zijn rust."

Goddeau: Wat vind je van hun Tv-show The Osbournes?
McCarrick: "Het lijkt me een soort real life Simpsons. Al weet ik niet of ik het allemaal moet geloven, het wordt erg slim gemonteerd om het zo slecht te laten lijken. In een interview met Jack — Ozzy’s zoon — las ik dat hij ooit een hele aflevering lang in een militair uniform rondliep, terwijl hij het in het echt slechts vijftien minuten had aangehad. Door telkens die beelden opnieuw te tonen creëerden ze echter een heel ander beeld. Blij dat het niet mijn familie is, maar ik vind het wel extreem grappig. Als je vijftien bent, ja, dan vind je ze de coolste ouders ter wereld. "