Therapy? :: ''Misschien wachten er wel mensen op Therapy?-de dance act''

Goddeau: Denk je dan nooit: "whatever happened to my rock ’n roll?"
McCarrick: "Het stoort me niet. Er is nog genoeg rock ’n roll out there. Dat is een attitude, geen geluid. Mensen denken soms dat rock ’n roll heavy metal is. Ze kunnen niet fouter zijn: het kan om het even wat zijn. Wie rock ’n roll op dit moment het beste belichaamt? Alec Empire en Atari Teenage Riot vind ik de echte rock’n roll. Ze verleggen zoveel grenzen. 60 Second Wipe-Out, hun laatste album klonk zo ‘tinny’: je denkt eerst dat er iets fout is met je cd-speler. Het is goed dat zoiets gemaakt wordt, tenminste iets dat nooit op één of ander shit radiozender zal worden gedraaid. En live zijn ze helemaal knettergek."

Goddeau: Het afgelopen jaar zou de rock ’n roll al minstens twee keer gered zijn. Eerst door The Strokes en daarna nog eens voor alle zekerheid door de White Stripes.
McCarrick: "Ik vind het jammer voor The Strokes. Ze zijn een goeie groep, hoor, net als de White Stripes, maar ik snap niet waar de hype vandaan komt. Iemand — journalisten of marketeers — vinden altijd iets dat the next big thing moet zijn. Voor die artiesten het goed en wel beseffen brengen ze een album uit. Hoewel ze daar vaak nog niet klaar voor zijn, en misschien zelfs voor ze het echt wilden. Ze hebben een bepaalde ontwikkeling als groep nog niet doorgemaakt en plotseling zijn ze het beste sinds de uitvinding van het bier. En dat lijkt me geen goed idee: ik vrees dat ze uitgeblust zullen zijn tegen dat hun tweede album uitkomt."
"Hype is a very bad thing, het kan een groep vernietigen. At The Drive In is daar een goed voorbeeld van. Die werden ingehaald als de nieuwe Nirvana en voor we het wisten brachten ze hun tweede album uit, waarna ze splitten. Omdat ze het samen toeren en het op elkaars lip zitten niet aankonden."
"Ik snap het wel: je hebt een manager of een platenfirma die je van hier naar daar stuurt voor interviews en televisieoptredens en ergens halfweg schiet het je plots te binnen: ‘Hang on! Dit had leuk moeten zijn.’ Het is een erg onwerkelijke wereld en je moet moeite doen om je realiteitszin erbij te houden. Er is nog een echte wereld daarbuiten ook."

Goddeau: Ooit leek het alsof ook jullie op de rand van een doorbraak stonden. Infernal Love kreeg overal lovende kritieken en "Diane" werd een hit. En toen trokken jullie terug de marge in.
McCarrick: "Die populariteit is vooral een kwestie van perceptie. "Diane" was wel een hitje in België, maar niet in Groot-Brittanië, bijvoorbeeld. Het nummer bevatte het woord ‘rape’ en daarom werd het op niet gedraaid op de radio. In Engeland waren "Loose" en "Stories" de hits."
"Iedereen dacht dat Infernal Love nog meer zou verkopen dan Troublegum, maar dat was niet zo. De mensen wilden opnieuw Troublegum horen en dat was niet wat wij wilden maken. Eén van de grote kritieken op Therapy? is namelijk dat we voortdurend veranderen, maar het is voor de groep net heel belangrijk om nooit twee keer hetzelfde te doen."

Goddeau: Met Semi-Detached ging je terug naar het geluid van Troublegum en verder.
McCarrick: "Misschien. Maar ook dat gebeurt niet bewust: je schrijft wat je schrijft. Het is een kwestie van geluk. Met Infernal Love brachten we de juiste muziek op het juiste moment: grunge was net geen scene meer en de mensen wilden nog wel rock, maar op een andere manier. In plaats van dat neerslachtige en zwartgallige, wilden ze up-tempo rock met veel energie. En dat is net wat wij altijd al hebben willen maken: iets dat energie uitstraalt, in plaats van lieve popdeuntjes die op de radio passen."
"Dat we met Suicide Pact nog meer lo-fi gingen was een bewuste beslissing. We voelden dat het geen zin had om in competitie te treden met de muziek die je hoort op de radio. En dus maakten we een album dat klonk zoals wij wilden dat het klonk en niet zoals de radio vond dat het moest. Eigenlijk zou iedereen dat moeten doen. Af en toe moet je vechten en schoppen tegen MTV of andere grote firma’s in plaats van ze te geven wat ze willen horen."