|
Elvis or Betty Boop, Bart of Does. Het is eigenlijk geen keuze want op hun nieuwste plaat serveert het koppel de bekende afwisseling van grillige melodieën met lieflijke liedjes. Op hoop van zegen dat het (iets ruimere) publiek er nu ook eens aan wil.
 Twee albums lang golden ze als het best bewaarde geheim van de Vlaamse rock. Zelfs het feit dat John Parish hun Put us in Tune produceerde, deed nog geen stormloop in de winkels ontstaan. Het gebrek aan aandacht voor Thou’s platen was zelfs zo laag dat journalisten er naar het schijnt zelf wanhopig van werden en voor Elvis or Betty Boop dan maar mee op zoek gingen naar een platenfirma. Het werd uiteindelijk toch een release in eigen beheer — waarmee meteen werd bewezen hoe weinig een journalist te betekenen heeft. Maar wat scheelde er dan aan Put us in Tune? Een ernstig geval van The world won’t listen?
Bart: "Er was te weinig geld voor promotie uitgetrokken, er was geen plan en we hadden bij het opnemen van de plaat ook niet genoeg gedacht aan een single. De singlekeuzes die we dan maakten bij de release waren daarenboven nog fout. Put us in Tune is gewoon niet genoeg aan de man gebracht omdat we niet prioritair waren bij de platenfirma."
Does: "In het begin geloofde PIAS wel sterk in ons, zagen ze het echt wel zitten. Maar dat engagement verzwakte erg snel. Elke keer we hen demo’s voor de nieuwe plaat lieten horen, was het verdict steeds: we willen nog meer nummers horen. Op den duur hadden we twee platen bijeen geschreven en hadden we nog geen antwoord."
"Nu, Pias zat toen ook zelf wel in moeilijkheden en uiteindelijk hebben wij hen voor de keuze gezet: of je laat ons gaan, of je brengt nu een nieuwe plaat uit van ons. Ze hebben ons laten gaan."
Goddeau: En daar stonden jullie?
Does: "Daar stonden wij, maar aanvankelijk waren we daar blij mee, omdat we onze eigen baas waren. ‘Nu gaan we het allemaal zelf doen én minstens even goed’. Die idee. Uiteindelijk: als je zelf de promotie van je groep doet, ben je zeker dat je prioritair bent."
"Natuurlijk vielen we daarna in een zwart gat. We hadden het gevoel dat niemand ons wilde hebben. En dan is de plaat opgenomen en suggereert je manager je toch nog eens opnieuw te gaan shoppen bij de platenfirma’s zodat je een goede promotie kunt krijgen. Daar zagen we erg tegenop, maar uiteindelijk hebben we die raad toch opgevolgd. Resultaat: na twee maanden wachten en weer geen reacties zaten we met nog meer vragen. Maar nu zijn we erg tevreden hoe we het zelf hebben kunnen doen."
Bart: "We zijn trots op ons label. We beslissen alles zelf — in samenspraak weliswaar met de manager en met Bang! (doet de distributie, mvs). Niemand staat boven ons, en dat is aangenaam want als onze single niet aanslaat, hebben we dat enkel onszelf te verwijten. En als er reacties komen, kunnen we dezelfde dag nog reageren."
"We krijgen heel veel mails met de vraag waar je "Speakers" kunt kopen. Nu, dat is niet te koop, maar met een laatste wanhoopspoging hebben we het zelf uitgebracht: we hebben vijftig cdr’s gemaakt en die in een zelfgemaakt hoesje gestoken. Ik kan je verzekeren dat daar heel wat werk in is gekropen om die vijftig hoesjes te knippen en te plakken." (toont een kunstig hoesje met een Betty Boop met uitvouwbenen heeft — dit moet een collector’s item worden, mvs)
Does: "Dat was werken in familieverband, op een zondagnamiddag met broers en ouders rond de tafel."
Bart: "Nu weten we ook hoeveel alles kost. Zo is het geen toeval dat het hoesje maar één dubbelgeplooid blad is. We hadden geen zin om er meer te maken: Does heeft in een week tijd PhotoShop onder de knie moeten krijgen. Hoeveel kleuren je kunt gebruiken voor welk budget is nog zoiets dat we geleerd hebben. En dat is leerrijk, want bij een platenfirma zit je in een roes: iemand anders betaalt toch en dan herinner je je dat je bij de vorige plaat absoluut zilver in de hoes wilde. Als ik nu zie hoeveel dat kost, begrijp ik waarom we nog altijd geen royalties hebben ontvangen."
7 oktober 2002 |
|
