Goddeau: Ondanks de magere verkoop hier werd Put us in Tune ook uitgebracht in de Verenigde Staten.
Bart: "PIAS werkt erg nauw samen met Dave Sardy van Barkmarket (produceerde eerder platen van Soulwax en Mauro, mvs), die een eigen label heeft: Seethrough Broadcasting. Sardy zag de naam van John Parish op Put us in Tune staan en was onmiddellijk geïnteresseerd om ons in Amerika uit te brengen. Met goed gevolg: we weekten heel wat reacties los in het wereldje van de collegeradio’s. Er kwamen zelfs aanvragen om er te gaan spelen, maar dat was zonder de steun van de platenfirma onmogelijk. Voor Elvis or Betty Boop willen we dus zeker ook verdeling daar."
"Op een gegeven moment stonden we daar op nummer veertig in een top 200 die samengesteld wordt op basis van airplay op dat soort universiteitsradio’s. In die lijst hadden daarvoor enkel Hooverphonic en Front 242 gestaan, wat Belgische muziek betreft."
Goddeau: Heeft John Parish de nieuwe plaat al gehoord?
Bart: "Hij zegt blijkbaar in elk interview dat onze cd fantastisch is."
Does: "En dat is vreemd: want had hij Elvis or Betty Boop geproduceerd dan had die helemaal anders geklonken. Daar ben ik zeker van."
Bart: "Onlangs draaide hij in Mixtuur op Klara een hele week lang zijn platenkeuze. Erg leerrijk. Plots draaide hij de ongemasterde demoversie van Viewmaster van ons. Tof, want John is iemand met een erg uitgesproken mening over muziek. Als hij het niet goed vindt, ga je het ook weten."
Goddeau: Hoe kwamen jullie indertijd bij hem terecht?
Bart: "Wij wisten eigenlijk niet dat hij zo’n bekende producer was. Voordien kenden we hem vooral van Dance Hall at Louse Point, zijn project met PJ Harvey. Die klank vond ik niet goed passen bij ons maar omwille van PJ Harvey’s To bring you my Love — dat door Flood en Parish is geproduceerd — wilden we met Flood opnemen. Hij heeft helaas echter een erg professioneel management dat je telkens heel vriendelijk afscheept. En John wilde wel."
Goddeau: Wat is dat toch met die grote buitenlandse producers dat die Belgische groepen hen zo gemakkelijk gestrikt krijgen?
Does: "Volgens John doen wij Belgen waar wij zin in hebben en sluiten wij weinig compromissen. En dat is in Engeland wel anders: het zijn allemaal Coldplays of wat er op het moment maar hip is. Hij vroeg dus belachelijk weinig geld: I want to do it at any price, zei hij. Zelfs dat hadden we echter niet. Gelukkig heeft Fred van het vroegere Brinkman Records ons dat dan voorgeschoten. Om dat terug te betalen hebben we dan de tournee gedaan met Theater Zuidpool waarbij we de muziek voor het stuk De Drumleraar verzorgden."
Goddeau: Put us in Tune was alles wel beschouwd een prestigieuze zaak: opgenomen met John Parish in de Portisheadstudio’s, uitgebracht in de Verenigde Staten… Is Elvis or Betty Boop een back to basics-plaat?
Bart: "Ja. En bewust. Dit was eigenlijk ons hobbyrama-project: met matrassen en isolatiewol die we her en der losgekregen hebben, installeerden we op de gelijkvloerse verdieping een opnameruimte — die moet zowat vijfhonderd oude franken hebben gekost — en boven op de zolder hebben we met materiaal van Boy en Pim (de andere groepsleden) een goede studio gebouwd. Vandaar dat we inderdaad de buren in het cdboekje bedanken: we zijn hen voor alle zekerheid maar gaan waarschuwen wat er bij ons gaande was en hebben met hen rekening gehouden. Dat wil zeggen: ten laatste stoppen met opnemen om half elf ’s avonds en pas beginnen om tien uur. Echt lawaai maken konden we pas vanaf twaalf uur want één van onze buren werkte nachtshifts. Maar zolang het muziek was, mochten we lawaai blijven maken van buren Odillon en Laura. We hebben nooit klachten gehad. Blijkbaar zijn ze ons geluid altijd blijven aanvaarden als muziek."
7 oktober 2002 |
