 Goddeau: De geboorte van het album was niet gemakkelijk: het heeft twee jaar op zich laten wachten. Jullie hadden problemen met het Blancy y Negro-label waar jullie getekend waren?
Adam Kinsella (bas): "We hadden niet echt problemen met hen maar eerder met de mensen die eigenaar van Blanco y Negro zijn. De mensen die het runnen zijn van Rough Trade en zijn erg ok, maar het label is in handen van Warner UK En met hen kwamen we niet erg goed overeen: ze hebben Madonna, wat weten die hoe ze met een beginnende groep moeten omgaan? We hebben geleden door hen, maar gelukkig heeft Rough Trade ons gered. We hebben geluk gehad."
Andrews: "Het grootste deel van het album hebben we opgenomen toen we nog op Blanco y Negro zaten, in de zomer van 2002. Toen we klaar waren begonnen de problemen met Warner echter en die hebben een half jaar aangesleept voor we bij hen konden vertrekken. We konden moeilijk stoppen in de tussentijd en ondertussen hadden we meer nummers om op te nemen. Ongeveer de helft van de songs op het album komt van de originele plaat, de rest is er toen bijgekomen." Goddeau: En nu ben je één van de grote beloftes voor dit jaar.
Andrews: "Dat horen we toch."
Goddeau: Je voelt geen druk of torenhoge verwachtingen die je hebt waar te maken?
Kinsella: "Niet echt. Als we maar een goed jaar hebben, uiteindelijk is al dat gehype maar bullshit."
Andrews: "Ik heb er eigenlijk geen idee van of ze iets van ons verwachten. Al verwacht Geoff Travis, die ons getekend heeft, heel wat van ons. Hij had ongetwijfeld ook zijn redenen om ons onder contract te nemen, maar de enige druk die we voelen komt van onszelf. We willen dat deze plaat gehoord word want ik ben er erg tevreden over. Ik had verwacht van niet omdat je — zeker bij een debuut — altijd je fouten zult horen. Maar neen, ’t is een erg goed werkstuk."  Goddeau: Jullie verkozen niet met één producer te werken?
Andrews: "Neen. Enkele nummers zijn door Bernard Butler geproduced en de rest door een kerel, Mathew Olivier, die we leerden kennen omdat hij de engineer was toen we met enkele producers — we hebben er heel wat geprobeerd waarmee het niet klikte — proefopnames deden."
"We hebben altijd een duidelijk beeld gehad van wat we wilden en hoe de songs moesten klinken. Dan ga je geen hoop geld neertellen voor een kerel die gewoon maar moet zitten luisteren en je probeert te vertellen hoe het in zijn visie moet klinken. De producers die we getest hebben haalden de songs of helemaal uit elkaar of ze deden net helemaal niets behalve op het opnameknopje duwen. En dat op zich konden we al niet hebben: iemand zoveel geld te betalen om hun gewoon op hun achterste te laten zitten." Goddeau: Met een geluid als dat van jullie is het smeken om Suede-vergelijkingen door Butler als producer te vragen.
Andrews: "Ik heb er nooit zo over gedacht en ik heb overigens nooit een Suede-plaat gekocht. Voor zover ik heb begrepen zijn zij veel meer een fashion-band: flamboyant, decadent,…. Dat is nooit mijn interessesfeer geweest. En mijn stem trekt helemaal niet op die van die Brett Anderson."
Goddeau: Ik vond de vergelijking toch echt voor de hand liggen. Suede, maar dan zonder dat decadente, dat glamoureuze.
Andrews: "Isn’t Suede without the glam not nothing at all? Ernstig: ik wil echt wel weten waar die vergelijking vandaan komt. Het heeft vreemd genoeg pas de kop opgestoken sinds Bernards productie; daarvoor wees niemand in die richting. Ik heb de indruk dat het gewoon gesneeuwbald heeft: één iemand nam de naam in de mond en iedereen praat die nu na. Mag ik je een gunst vragen en die groepsnaam niet te laten vallen in het interview?" Goddeau: Helaas.
23 februari 2004 |
|
