Venus In Flames :: ''Zozo, meneerke is muzikant''

Slaapkamervlijt. Bedrandgeneuzel. Pubertreurnis. Jonge songschrijvers hebben het niet altijd onder de markt tegenover een genadeloze kritiek. Toch blijven ze als paddestoelen uit de grond schieten en elke Rock Rally-editie moet minstens één song and danceman op het schavotje hebben. Venus In Flames, het meest recente pronkstuk in die reeks is een van de meest belovenden. Met een nog onbekend aantal wereldhits krijgt hij om het even welke zaal moeiteloos stil.

Derde werd hij op die Rock Rally 2000. Venus In Flames — Jan De Campenaere voor de burgerlijke stand — pakte de zaal in met pareltjes van verstilde schoonheid als "Cynthia’s gone" en "Silent Treatment". "Deze man heeft alles," schreef De Standaard, De Morgen beval hem opsluiting in de studio aan met Paul Mc Cartney en een horde violen en organisator Humo wist het wel zeker: "Venus In Flames is een blijver." Ons was verteld dat Venus In Flames ondertussen een groep was geworden, maar voorlopig treedt hij toch weer in alle eenzaamheid op. Blijkbaar moet de groep nog wat klaargestoomd worden. De Campenaere: "Op De Nachten, in de Singel in Antwerpen, deed ik try-outs met een groep. Maar voorlopig spelen we nog heel rudimentair: bas-drum-gitaar. Ik wil er zeker nog een vierde en misschien een vijfde man bij. Vooral keyboards dan: die kunnen meer nuance in de muziek steken. Als de zomerfestivals beginnen, wil ik er met die groep kunnen staan."

Niet dat het optreden als solo-muzikant hem begon te vervelen, maar hij zoekt duidelijk naar een rijker geluid. "Wat je op mijn soloconcerten hoort, zijn de basisversies. Solo spelen is de max: als het lukt, is het dubbel zo leuk als met band. Het streelt het ego, zeg maar. Ik zie het echter niet zitten om een cd uit te brengen met twaalf nummers gitaar en zang. Dat zou een beetje te veel van het goede zijn." Is hij dan niet bang dat de ijzersterke ‘basisversies’ aan kracht gaan inboeten met teveel tierlantijntjes? De Campenaere ziet er geen graten in. Solonummers kan hij live nog altijd spelen, op plaat ook, "maar sommige nummers kwamen toch een stuk sterker uit de try-outs-met-band."

"Ik zie mijzelf ook niet per se in dat singer-songwriterhoekje. Ik heb wel een aantal echte songsmidnummers maar een liedje als "Cynthia’s gone" vind ik zelf niet zo’n nummer. Ik ben van hetzelfde principe als Joost (Zweegers van Novastar, mvs): je schrijft je nummers thuis op gitaar, maar op plaat kleed je ze in. Niet dat ik dezelfde richting als hem uit wil. Dat is niet de aanpak die ik zelf wil. En het is zeker niet de bedoeling te boek te staan als een singer-songwriter."

De eerste zorg van een artiest eenmaal hij van de Rock Rally afzwaait, is zijn keuze te maken uit de rij met contracten wapperende platenfirma’s. Bij Venus In Flames was dat vreemd genoeg niet zo: "Ze vinden het allemaal wel fantastisch, maar om een of andere bizarre reden happen ze niet toe. Ze zijn nogal afwachtend. Nu zijn we met de groep echter bezig aan een nieuwe demo en ik hoop toch voor de zomer een contract te hebben. Mijn manager gaat daar eens werk in steken want ik hoop toch een single uit te kunnen brengen in het najaar. Als dat niet zou lukken, kan ik beter wachten tot de cd klaar is. Ik hoop alleen dat het niet vier jaar gaat duren als bij Novastar. Dat is wel extreem lang."

Of hij dan niet bang is van wat Joost Zwegers het typisch Belgisch scenario noemt? De Campenaere: "Je wilt natuurlijk dat het lukt, en zo’n scenario van één, twee singles, wat buzz errond en dan gedaan is natuurlijk niet wat je wilt. Ik wil een zo breed mogelijk publiek bereiken want ik wil van mijn muziek kunnen leven. Dat is het leuke aan solo-optredens: ik ben full time met mijn muziek bezig en als ik genoeg boekingen heb hou ik met een dagje bijklussen net het hoofd boven water. Maar dan nog. Het Belgische muzikantenstatuut is immers niet je dat. Als ik mijn belastingsaangifte moet doen, hoor ik ze zo al denken van "aah, meneerke is muzikant. Hij denkt dat hij wat kan bijverdienen!" Officieel blijft het nu eenmaal een uit de hand gelopen hobby. Ofwel moet je zelfstandige worden, maar dan benaderen ze je als een slager of een bakker. Zwaar belast met andere woorden."

Daarover gesproken: hoe belastend is het om een avond lang tegen een rumoerige café te moeten opboksen? Een gevecht, trouwens, dat hij met glans won. "You ain’t seen nothing yet. Een paar weken geleden speelde ik op de nieuwjaarsreceptie van een jeugdhuis. Ik was de muzikale act, weet je wel. Dat was pas een fiasco: iedereen stond gezellig te hijsen, met elkaar te babbelen en op de achtergrond stond ik ergens te kwelen. In dit café viel het nog mee: de eerste helft van de zaal was goed mee. Dat de tweede helft stond te keuvelen neem ik erbij. Ik ben al heel gelukkig als ik van een volle zaal de eerste helft mee heb. Toen ik enkele weken geleden het voorprogramma deed van Novastar in een compleet uitverkochte Ancienne Belgique was dat wel iets anders. Dat is het summum: een volledig uitverkochte zaal die stil is, naar je luistert. Maar vanavond, dat gaf niet. De goeie helft luisterde echt. Het zou maar erg zijn als er niemand luisterde."