Whip (Timesbold) :: ''Ik zou George W. Bush vermoorden als ik de kans kreeg''

"Na een vreemd jaar vol demonenbevechterij, lange afscheidsscènes en andere spelingen van het lot, keert Timesbold terug", leest de bio. En een bizarre periode was het inderdaad voor frontman Jason "Whip" Meritt. Het zwarte gat na de vorige Timesbold-tour leverde maar liefst twee albums op: eind vorig jaar was dat een soloplaat, sinds vorige maand ligt met Eye Eye ook de tweede Timesbold in de winkel.

Eind januari, na het solo-optreden van Whip in kunstencentrum Stuk. We zitten in de nachtelijke, verlaten keuken. Een zwakke lamp brandt boven de tafel in een ruimte die veel te groot en te duister is voor twee mensen. Het ideale moment om de geest te laten uitwaaieren over allerhande onderwerpen. Politiek bijvoorbeeld — onvermijdelijk sinds de Timesbold-cover van Dylan’s "Masters Of War" maar eerst over dat sombere jaar 2003. Een dipje?

Whip: "Onmiddellijk na het einde van de vorige Timesbold-tour, vorig jaar in maart, kwam ik thuis en plots werd ik terug geconfronteerd met de problemen van alledag. Ik verloor mijn job, het grootste deel van mijn vrienden, … Ik zat thuis in mijn zetel, en ben daar ongeveer een jaar blijven zitten. Ik las boeken en schreef twee brieven."
"Ik wilde gewoon niet terug naar die job na de tour. Het is werken met gehandicapten: ik hielp hen leren lezen, de straat oversteken… Het soort kleine dingen die wij gewoon vinden, maar die dat voor hen niet zijn: geweldig. Ik ontdekte dat ik best goed ben in het aanleren van zo’n eenvoudige dingen, zelfs al had ik er nooit voor gestudeerd - ik studeerde literatuur. Ooit ga ik die job wel terug doen, maar na die tour ging het niet meer. Life made so much sense op die tour, en toen ik thuiskwam, stopte het leven plots."

Goddeau: Is het leven on tour met Timesbold dan zo rock ’n roll?
Whip: "Neeeen! Het is zeker geen rock ’n roll. Maar het voelt goed: je speelt voor mensen die houden van wat je doet, en dat avond na avond. Thuis spelen we één keer op een maand. Of zelfs maar om de drie maanden, hier spelen we elke dag. En dat is geweldig."
Goddeau: Muziek is je leven?
Whip: "Ik dacht van niet. Maar blijkbaar wel."

Goddeau: Hoe ben je uiteindelijk uit die lethargie geraakt?
Whip: "Eén van de bandleden gaf me een computer, wat microfoons,… opnamemateriaal. En zo maakte ik Atheist Lovesongs To God. Dat waren songs die ik al een tijdje had opgespaard, die niet echt geschikt waren voor de groep. En tegelijkertijd werkte ik aan Timesbold-nummers. Die soloplaat heb ik dan afgewerkt toen ik al die tijd had; terwijl ik thuis rondhing zonder werk."

Goddeau: Hoe beslis je wat een Whip-song en wat een Timesbold-song wordt?
Whip: "Dat weet ik bijna onmiddellijk als hij af is. Ik voel onmiddellijk aan of het beter gaat werken in een sobere setting of als het meer instrumenten nodig heeft. Dat hoor je duidelijk aan Eye Eye: die songs hadden het groepsgeluid nodig. De paar Timesbold-songs die ik nu nog solo speel, zijn oude nummers: die heb ik alleen geschreven en hebben we later omgevormd tot groepssongs. Van de nieuwe plaat kan ik maar één song solo spelen, de rest lukt me niet."