 Goddeau: We willen het interview ook na het optreden doen, als jullie dat beter past.
Carlens: "Dat is het probleem niet. Nu ja, ik weet niet hoe ernstig je dit interview wil doen?" Goddeau: Wel, Het is heel interessant om het over In de ban van de ring te hebben, maar we kwamen eigenlijk om over jullie muziek te praten. We hadden het over de evolutie van je muziek sinds A Beatband.
Carlens: "Goh, dat is lang geleden. Na dat ep’tje mochten we een plaat maken. We waren toen van naam veranderd naar Moondog Jr. Dat was een toffe tijd. Die plaat werd heel snel opgenomen: ik speelde toen bij dEUS en daarmee belandden wij plots in een stroomversnelling. Niemand had dat verwacht, en ondertussen waren wij waren begonnen met Moondog Jr. Iets opnemen moest dan ook altijd snelsnel ergens tussenin want daar nog bovenop was Thomas naar Spanje getrokken. Ik herinner me dat ik in mijn bed lag — (tot Thomas) weet je dat nog?"
"Ik had Thomas een paar dagen daarvoor gebeld dat ik graag een plaat wou opnemen. Maar natuurlijk hadden we niets concreet afgesproken en op een dag word ik wakker, en staat Thomas boven mij. Toen hebben we "TV-song" opgenomen en is de bal aan het rollen gegaan. We zijn eerst met twee beginnen opnemen. Dat was keiplezant: ik had tandpijn en stond daar met zo'n kaak. Tom Pintens viel net op het laatste moment nog in, en ik speelde drums." Goddeau: Every day I wear a greasy black Feather on my Hat kwam dan uit. En in het kielzog van dEUS was ook Moondog Jr plots gelanceerd. Toen kwam op Rock Wercher plots het nieuws dat je uit dEUS stapte. Nu, dEUS is blijkbaar oud aan het worden en kijkt op dit moment over zijn schouder. Heb je er geen spijt van als je ziet hoe dEUS later evolueerde?
Carlens: "Spijt? Neen, zeker geen spijt. Alles wat sindsdien gebeurde, was keiplezant. Je moet niet achteruit kijken maar vooruit. Ik vind dat laatste nummertje — "Nothing really ends" — fantastisch. Als ze zoiets doen denk ik natuurlijk wel "fuck". Dan krijg ik zin om mee te spelen." Goddeau: Een deel van de charme van de vroege dEUS was zeker het samenspel tussen jouw stem en die van Tom Barman. Dat is er nu wel niet meer.
Carlens: "Dat was niet alleen de stem, dat was alles. Dat was ook de Jules (De Borgher, drummer, kb/mvs), den Tommy… Ik vond dat een ongelofelijk goeie groep. Ik zal nooit zeggen dat dat mij niets doet." Goddeau: Maar het was wel nodig dat je begon met je eigen groep.
Carlens: "Ja, om dit te doen, met deze groep, moest dat gebeuren. Maar dat is het verschil, weet je, dat is waarom we muziek maken. Omdat we altijd maar weg willen van de realiteit. Omdat je maar zoveel uren in een dag hebt." Goddeau: Waarom willen jullie weg uit de realiteit?
Carlens: "Omdat je maar zoveel uren hebt en je wil toch zoveel doen: ik wil met die vrouw trouwen en oud worden, maar met die en die ook. Dat soort dingen. Ik heb maar zoveel tijd in een dag. Er moeten keuzes gemaakt worden, en in de muziek moet dat niet. Telkens als je een nummer schrijft, die vier minuten, of als je een tekening maakt, de aanblik van die tekening, of dat uur dat je naar die film kijk: dat is die realiteit. Je kunt je eigen realiteit maken. Dat is fantastisch. Dat kan je in een gewoon leven niet."
1 januari 2002 |
