Bekentenis van een Robbie Williamsfan

Robbie Williams is fout met grote F. Als serieuze muziekliefhebber mag je wel zeggen dat het ’goed gemaakt’ of ’al niet zo slecht als de rest van die commerciële brol’ is, maar goed vinden is er niet bij. Schlüss Damit! Deze serieuze muziekliefhebber houdt van de goed gemaakte pop uit de jaren vijftig en zestig (Elvis, Sinatra, Buddy Holly, Beatles,…), maar ook die van de jaren negentig.

Werchter, 1999 : enkele uren voor de hemelsluizen zich boven R.E.M. en de heilige wei openden, werd "Back for Good" van Take That op weinig subtiele wijze verkracht vanop het hoofdpodium. Delinquent van dienst was Robbie Williams : ooit zanger en danser bij dat jongensgroepje en getormenteerd popidool van over het water. Tussen de reguliere Werchtergangers (lang haar, glazige blik en stoer metal-shirt) stonden her en der jonge meisjes te zwijmelen met een bandrecorder in de hand. De Schuur had ons weer stevig bij ons pietje en toen zelfs nog zonder Clearchannel

We stonden erbij en keken er met groeiende verbazing naar. We hoorden het Star Wars-thema aanzwellen en zagen een man gekleed in basgitaar en kilt Spinal Tap-gewijs het podium opkomen. Prompt rolde de namaak-Kiss van "Let me Entertain You" over onze hoofden. We mochten iets later meewuiven met de viooltjes uit "Millennium" terwijl Robbie een regen van pluchen beesten ontweek en er schalks enkele in zijn onderbroek propte. Hij zong "Song 2" beter dan Blur de avond voordien en kondigde "Angels" aan als ’A song very close to my… wallet’. Làchen !

Bakvissen krijsen intussen hun longen uit, konden van pure hormonale ontroering hun bandrecorder niet meer vasthouden en vroegen een grotere medemens of hij een foto van hun idool wilde trekken met een bezwete wegwerpcamera. Een rastaman in Sepultura-shirt brulde iets verder uit volle borst mee en nadere inspectie van het publiek leerde dat hij niet alleen was. Robbie weet hoe entertainment werkt en liet ons (om vier ’s middags) roepen om een bis. Die kwam er onder de vorm van de Clash-cover "Should I Stay or Should I Go", dat al gauw werd stilgelegd. We sprongen niet genoeg, zeker niet achteraan op de wei. De heer Williams vroeg ons vriendelijk om onze hipheid en intelligentie even opzij te zetten, om met zijn allen mee te springen, thank you very much. En hop: de halve wei huppelde rustig mee op de tonen van The Clash’s meest commmerciële moment ooit. Game, set and match Robbie Williams. Dit alles werd die dag pas overtroffen door Michael Stipe die bij wijze van hart onder onze verzopen riem a capella "Have you ever seen the rain" inzette.

Zo verklaren wij aan lichtjes geshockeerde bezoekers waarom in onze CD-collectie tussen The White Stripes en Stevie Wonder een plekje voor Robbie Williams gereserveerd is. Als een baksteen vielen we voor de humor, de branie en vakkundig gebouwde popsongs. Vermomd als bakvis (ja, u had erbij moeten zijn.) ging uw dienaar op zoek naar CD’s van de man. De balans is snel gemaakt: een twintigtal deugdelijke tot geweldige songs en een hoop rommel. Spijtig genoeg zijn die vrij evenwichtig verdeeld over vijf cd’s.

Debuut Life Thru a Lens spant wat dat betreft de kroon. Met "Let me entertain you" en "Angels" wist Robbie enige rimpels te veroorzaken die lieten vermoeden dat Take That toch enig talent bevatte. De rest van zijn debuut bestaat echter uit degelijke, goed gemaakte popliedjes van dertien in een dozijn, waarvoor ze ons niet noodzakelijk hoeven wakker te maken. De kans dat we weer indommelen zou hoe dan ook te groot zijn.